Dave Clarke cureert al tien jaar een line-up van formaat

Al minstens 10 jaar host Dave Clarke een eigen avond in de Melkweg tijdens ADE. Een line-up van wereldformaat is dan ook jaarlijkse kost. Dit jaar stonden onder andere Paula Temple, Luke Slater en DVS1 op de poster.

Bij binnenkomst was Anetha net begonnen aan haar set. Vrijwel meteen wist de Françoise het gaspedaal te vinden en tevens lekker in te trappen. De grote zaal stond tegen een uur of één dan ook al gezellig vol. Haar energie in de dj-booth werkte dan ook aanstekelijk bij het publiek. Vaak zie je techno-dj’s heel stijfjes en geconcentreerd bezig met mixen, maar dat was bij Anetha niet van toepassing. Zelfs tijdens het mixen stond ze te dansen.

Toen de curator van deze avond het stokje mocht overnemen veranderde de toon meer naar het typische Dave Clarke-geluid wat we van hem kennen. Legende die hij is, deed hij zelfs een overgang met scratches tussendoor. Donkere techno heerste de boventoon, al draaide Clarke zelfs een EBM-classic, maar welke dat was is mij helaas ontschoten.

Dave Clarke. © Robin Keur

Teleurstelling van de avond was toch echt Black Asteroid. Helaas leek de Amerikaan meer bezig met zichzelf filmen, druk over het podium rondrennen en iedereen in het publiek aanwijzen. Als kers op de taart besloot hij tegen het eind zelfs nog een tijd op de grond te gaan liggen. Helaas deed dit de kwaliteit van zijn set weinig goeds. Vermakelijk was het wel. Jammer van een artiest die goede producties op zijn naam heeft staan.

Snel terug bij Dave Clarke, die inmiddels wat in tempo gestegen en ook iets minder duistere platen draait. De zaal wordt prachtig verlicht door gekleurde lasers. Lang blijf ik er niet wat in de kleinere zaal begint Terence Fixmer net aan zijn liveset. Gewapend met een zaklampje in zijn mond staat hij op het donkere en met rook voltrokken podium. Uit al zijn analoge gear komen dan ook duistere ritmes en klanken. Past perfect bij de sfeer.

Diep en smooth

Na een half uurtje Fixmer begaf ik me weer naar de grote zaal om mijn persoonlijke favoriet van de avond te zien draaien, namelijk DVS1. De zaal veranderde al snel in een donkere bunker met minimaal licht. Dat leek wel vooraf afgesproken, want de felle spots en lasers keerden bij Paula Temple gewoon weer terug. Het paste dan ook perfect bij de platenkeuze van de Amerikaanse Rus: heel erg diepe techno, smooth gemixt. Echt een van de betere sets die ik dit ADE hoorde. Mooi puntje was ook dat elke keer als iemand in het publiek filmde met flits, dat DVS1 gewoon zelf zijn telefoonzaklamp pakte en daarmee seinde om te stoppen met filmen. De man staat er om bekend een duidelijke mening te hebben over camera’s in het publiek en ik was het op dat moment zeker met hem eens. Flits op de dansvloer verpest de sfeer vaak echt en dat is zonde.

Paula Temple. © Robin Keur

Na DVS1 was het aan Paula Temple om de grote zaal af te sluiten en er zijn er maar weinig die dat beter kunnen. Met een goede platenkeuze en een geleidelijke tempoversnelling in de set slaagde ze er zelfs in om het ietwat stroeve publiek van de Melkweg te laten juichen. Tegen het einde draaide ze harde kicks op een tempo dat dicht bij gabber zat. Toen haar set rond zeven uur afgelopen was nam ze heel lief ook nog met een brede glimlach alle tijd voor haar fans.

In de kleine zaal was Luke Slater, ook wel bekend als Planetary Assault Systems of als een derde van het trio LSD nog bezig aan het laatste uurtje van zijn set. Ook hier lag het tempo hoog maar niet zo hoog als bij Paula Temple, fijn om even uit te rusten en onder de indruk te zijn van hoe goed Slater wel niet kan mixen. Hij heeft dan ook wel jaren ervaring en ik heb geen enkel foutje gehoord. Topset om mee af te sluiten.