De grenzen van techno zijn bij Katharsis al lang zoek, maar wat was het weer goed

Op dag 16 van Amsterdam’s hittegolf in een zomer vol festivals, staat de Warehouse Elementenstraat op het punt om de temperaturen nóg hoger op te laten lopen: Reaktor’s intense Katharsis vangt voor het vierde jaar op rij aan. Wij zijn weer aanwezig.

Je zou het niet zo 1-2-3 plaatsen aan het begin van augustus, een intens, grimmig en donker feest. Toch blijkt met deze vierde editie dat Katharsis een succes is, zelfs met line-ups die jaar na jaar obscuurder en experimenteler worden. Zo’n voor velen ‘moeilijke’ line-up neerzetten is een uitdaging en kaarten gingen dan ook minder hard dan Reaktor’s Unpolished, dat weinig moeite had met uitverkopen.

Een succes is Katharsis echter des te meer. In een week waarin Dekmantel al veel aandacht weg weet te trekken van liefhebbers en puristen en de zomerse zon überhaupt meer reden geeft om in de buitenlucht een dansje te doen, is het uiterst knap om zoveel mensen in de Warehouse te krijgen. Bovendien is Katharsis een voorloper op het gebied van industriële en experimentele techno en stelde het eerder al artiesten als SNTS, Datasmok en Orphx voor aan het Nederlandse publiek.

Angstaanjagend

Op de wat meer toegankelijke vrijdag loopt het bij aankomst storm in de Elementenstraat. Crowd control laat dan nog wat te wensen over, maar gelukkig worden bottlenecks snel verholpen. Als we binnen zijn is Puce Mary net bezig met haar set in de grote zaal. Een gevalletje met de deur in huis vallen, want de set van de Deense is Katharsis in een notendop. Ze brengt kickloze, intense drone en voorziet die al staande op het podium van angstaanjagende vocals. De toon is gezet.

Puce Mary © Clemens Wildschut

De grote zaal pakt vervolgens een lijn die tot het einde voor iedereen goed dansbaar zal blijven, gecombineerd met Reaktor’s vaste recept: de lichtshow van Strobert – aan strobes weer geen gebrek – en intense visuals, dit keer verzorgd door Reaktordebutant René van Dijk. Met Van Dijk kiest Reaktor dus voor minder psychotisch, maar ‘mooiere’ en diepere beelden, passend bij het reinigen van de ziel waar Katharsis voor zou staan.

Ancient Methods volgt Puce Mary al gauw op met een herkenbare 4×4 kick tijdens zijn gloednieuwe liveset. Na de sterke set van Adam X, keert hij terug op het podium, dan met Orphx als Eschaton: intens, grimmig, steengoed.

Katharsiswaardig

Paula Temple verzorgt vervolgens de voor velen waarschijnlijk beste set op vrijdagavond. Ze blijft volledig in de toon van Katharsis, met duistere melodieën en industriële geluiden. Wel werkt ze met een oplopende intensiteit van snoeiharde drop naar snoeiharde drop: het publiek smult ervan. Ook komt er nog veel eigen werk langs, waaronder Deathvox, een passende track die al vaker tijdens Katharsis door de speakers klonk. Domenico Crisci verzorgt daarna een minder verfijnd, maar des te gewelddadiger slotakkoord.

© Clemens Wildschut

In de tweede, meer eclectische zaal, zagen we Galaxian een energieke, snelle set vol electro afwerken, gehuld in zijn straaljagerhelm. Via Pessimist – meer breakbeat – kwam Volruptus daarna met een nog energiekere electroset, vol wisselingen, grooves en onverwachtse drops. De audiovisuele liveset van Lakker lijkt daarna wat ongelukkig getimed en weet de intensiteit niet vast te houden. Al met al is de tweede zaal wel weer een topplek voor de liefhebbers die Katharsis altijd aantrekt. Een goede aanvulling op de eerste zaal, waar op de vrijdag een perfecte lijn werd neergezet van energieke techno en een industriële, Katharsiswaardige sfeer.

Petje af

Die liefhebbers konden op zaterdag nog veel beter terecht, terwijl de samenhangende technolijn dan weer iets verder te zoeken was. Echter geen raar gevolg bij een experimenteel feest als Katharsis. De gewaagde en gevariëerde line-up reikt namelijk verder dan industrial als toevoeging aan de techno. De muziek – op zaterdag in meerdere mate – was een samenkomst van techno, electro, industrial, noise, drone, ebm, breakbeat en meer.

AUX88 © Clemens Wildschut

Het voelde deze nacht daarom wat meer alsof iedere artiest opnieuw begon en er wat minder een lijn te vinden was, zoals je misschien meer verwacht in een tweede zaal. Toch absoluut petje af voor Reaktor voor het neerzetten van zoveel unieke en ongeziene artiesten.

We beginnen de zaterdag met de liveset van AUX88. Het Amerikaanse duo brengt ons perfect in de stemming met electro en ghettotech. De heren mc’en er daarbij op los; dat voelt wat gek, maar het komt authentiek over en het is genieten om te zien hoe erg de mannen het waarderen hier te mogen staan. Mumdance en Sunil Sharpe volgen dit vervolgens met snoeiharde industriële techno en sluiten zelfs af op hardcore-eske wijze. Wellicht iets te vroeg, maar het wordt ze vergeven.

Verwondering

Tijdens bovengenoemde sets zagen we in zaal twee eerst Annanan – sfeervol en opbouwend – en vervolgens Roly Porter, een hele bijzondere boeking. De liveset van de Brit is een van de moeilijkste dit weekend, maar tegelijk ook een van de beste. Lange, intense stukken opbouw, kleine stukjes ebm en techno, melodische elementen en ook pure chaos. Het werd een set waar velen niet echt op dansten, maar vol verwondering naar keken. Het applaus was dan ook groots en welverdiend.

J-Zbel © Clemens Wildschut

In zaal één neemt vervolgens J-Zbel plaats op het podium, nog zo’n unieke boeking. De set is sterk en ademt oldschool: techno, electro, hardcore en zelfs trance passeren de revue en brengen je terug naar vroeger. Het wat meer onsamenhangende – maar wel goede – geluid in de eerste zaal neemt vervolgens weer wat meer een lijn aan met industriële en harde sets van Orphx en SØS Gunver Ryberg (live), die uiteindelijk plaats maakt voor afsluiter Indashtrial (Dasha Rush).

On point

In de tweede zaal gaat het met FRET (Mick Harris), Konkurs (SΛRIN & Blush Response) en Prurient (Vatican Shadow) nog altijd alle kanten op. FRET en Konkurs zagen we te weinig, Prurient was net als Roly Porter bijzonder en intens.

© Clemens Wildschut

En dan het weekend afsluiten met Dasha Rush. Net als Paula Temple brengt ze een industriële technoset, maar dan met veel meer subtiliteit en minder de neiging snoeihard te blijven knallen. Ze neemt vaker gas terug en kiest voor meer subtiele en melodische techno. Een waardige afsluiter voor de meer dynamische zaterdagnacht.

Onze ziel is weer gereinigd en Reaktor verdient weer veel credits. Katharsis is uniek in Nederland en voor veel liefhebbers een hoogtepunt van het jaar. Zelfs Dekmantel, ook voorloper, lijkt op dit gebied te volgen, te zien aan de toevoeging van hun meer experimentele UFO II stage, waar vele oud-Reaktorboekingen dit jaar een plek krijgen. Niet alles liep even soepel op Katharsis (crowd control, geluid viel even weg), maar al met al werd er weer een productie van topniveau geleverd. Muziek, licht, visuals, allemaal on point.

Binnenkort online: nóg meer foto’s van onze fotograaf Clemens Wildschut. Stay tuned!