De revanche van Drift op zondag

Voor het eerst op twee dagen, maar toch niet. Drift moest de zaterdag van haar festival afgelasten, maar revancheerde zich op zondag.

Het rampscenario voor elk festival werd vrijdagavond werkelijkheid voor Drift: zaterdag kon het festival geen doorgang vinden. Te extreme weersomstandigheden gooiden ontzettend veel roet in het eten. Het betekende een hele grote domper voor iedereen die Drift een warm hart toedraagt en het verlangde bovendien een flinke reorganisatie van de organisator zelf.

Elders in het land konden ook Pleinvrees Festival en Ohm niet doorgaan. Daar waar deze festivals volledig afgelast waren, zou Drift dit jaar voor het eerst ooit een tweedaags festival zijn geweest. Een geluk bij een ongeluk: samen konden we op zondag revanche nemen.

De reorganisatie

Hoe dit in zijn werk ging was als volgt. Alle zaterdagtickets werden geldig gemaakt voor de zondag, alle weekendtickets werden een dag financieel gecompenseerd en het terrein werd voor maximale bezetting ingericht. Voor dat laatste moet nu al veel lof worden uitgesproken: het was namelijk niet te merken dat er meer mensen op het terrein waren dan eigenlijk normaal was geweest. De binnenkomst en doorloop op het terrein waren makkelijk, er stonden nauwelijks rijen bij de wc’s en er was een ruim aanbod aan chillplekken en een scala aan foodtrucks. De zondag kon zo volledig in het teken staan van muziek en dansen.

‘Te veel muziek voor één dag’

Met een gouden biertje in de hand en een even zo gouden zonnetje boven het hoofd stonden we bij de Elektrabel-stage. De oriëntatie lag hier, meer dan andere edities, op techno. Ø [Phase], Shifted en Rebekah (als vervanger van Blawan, wie door omstandigheden niet kon optreden) deelden het podium met elkaar.

Op het moment van ons arriveren stonden er echter nog twee Amsterdamse labelbazen; Jasper Wolff en Maarten Mittendorff, oftewel Indigo Aera. In het muzikale spectrum is het lastig om ze precies te vinden, maar de entourage ging van minimale(re) techno naar melodieuze en meeslepende offbeat en weer terug. Je kreeg wat je verwachtte, zonder dat de verrassing weg was. Misschien was de Vasim (enige stage binnen, een donkere fabriekshal) een podium geweest wat meer recht had gedaan aan dit geluid, maar dan waren er ook minder mensen getuige geweest van deze zeer klassevolle act.

Het festivalterrein. © Drift

De oplettende lezer is het zeer waarschijnlijk al opgevallen dat ‘te veel muziek voor één dag’ natuurlijk dé spreukzin van het eerste weekend van Drift is. Dat er een dag wegviel betekende echter niet dat we nu beter uitkwamen qua artiesten en muziek die we wilden meemaken. Op het dus nog altijd uitgebreide en aantrekkelijke affiche moesten we hier en daar keuzes gaan maken. Doordat Octo Octa haar vlucht miste en haar set op de Nyma stage niet kon doen, was dat in elk geval een keuze minder en vonden we onszelf terug onder de vlag van Blauwdruk en wel bij Sadar Bahar & Mark Grusane.

Carista. © Drift

De door Blauwdruk gehoste stage knetterde overigens de hele dag van de kwaliteit, want naast deze twee zag je er ook een drie uur durende set van Volcov & Patrick Gibin en de goedlachse Carista. Voor veel mensen zal de betekenis en passie die zij halen uit dansen gaan om het ‘met elkaar’ dansen en dat is wat met name bij deze stage het geval was. Swingen op nooit vergane oude platen waar je in de meeste gevallen uren naar had moeten zoeken in stoffige platenzaken, maar die nu gewoon voor je gedraaid werden; wij vroegen, zij gaven. Een wat recentere maar niet minder swingende plaat die we hoorden was Funked Over’s remix van MC Edits’ Getting to know you MC. Het is een aanname, maar er zullen veel mensen zijn geweest die de drift om te dansen gevoeld hebben hier.

Ruim aanbod

Een rondje over het terrein leerde de bezoeker veel over plekken om te chillen. De welbekende grasheuvel die aan de rand van het terrein over bijna het hele oppervlak doorloopt is daarin de hotspot. De hele dag gevuld met groepjes mensen was het een toereikend soelaas voor iedereen bij wie de drift om te dansen even gezakt was. Dit jaar voor het eerst niet uitkijkend over de Elektrabel-stage, maar over die van Nyma, welke misschien wel garant staat voor de meest uiteenlopende, eclectische sets van het feest.

De zaterdagse afgelasting betekende dat we Axel Boman en ook Or:la niet hebben kunnen zien, maar de eigengereide Gerd Janson compenseerde dit ruimschoots. De toestroom naar Nyma leek rond zijn set wat gegroeid te zijn en dat was niet meer dan een indicatie van hoe leuk het er was. Er kwamen meerdere (nog uit te komen) releases van zijn eigen label Running Back aan bod en elke plaat zorgde voor opwinding. Met relatief weinig lange breaks en veel vrolijke hoge tonen was de lach collectief aanwezig. Veel mensen dansten, maar door de ligging van de stage was het ook goed mee te maken vanaf die eerder benoemde iconische grasheuvel. Gerd is eigenlijk altijd een significante toevoeging aan line-ups.

Een stralende dj

Bij Drift is al jaren een strakke lijn van vooruitgang zichtbaar, ook waar je eerder misschien had gedacht dat het niet meer beter kon. De stages waren door middel van containers op een perfecte manier van elkaar gescheiden, waardoor je bij elke stage helemaal geen ruis van andere plekken meekreeg. De dynamiek die het voor het feest opleverde was dat je het ene moment bij Rebekah kon staan en KRTM’s gabberachtige Purple Fucking Head te horen kreeg en het andere moment bij The Mauskovic Dance Band kon staan. Dit alles terwijl dat hemelsbreed hooguit veertig meter van elkaar vandaan was. Voor ieder wat wils zeggen ze dan vaak.

Rebekah tijdens haar liveset. © Drift

Vervang ‘voor ieder wat wils’ voor ‘wat iedereen wilt’ en je komt uit bij Carista. De Utrechtse powervrouw staat bekend om haar energie en vooral om haar lach. Haar set was hét slotakkoord van een fantastische dag. Ze rijgt nummers uit alle genres zo gemakkelijk aan elkaar, dat het hele idee van genres eigenlijk bespottelijk is. De vrouw die week in week uit dansvloeren moeiteloos vol weet te krijgen deed nu dus niet anders. We persten er een dubbele dosis energie uit en de soul in haar set bracht onbekenden ertoe samen te dansen en te springen, zoals je wel eens ziet in Boiler Rooms. Er zouden boeken geschreven kunnen worden over deze set, maar soms gaat de less is more-vlieger op en dat is nu ook zo. Final Credits (Midland) bleek haar laatste wapenfeit in deze set en dat was genoeg om het slotakkoord te completeren op een passende manier. Carista: een rechtstreekse aanbeveling.

De revanche is compleet

Drift kan teren op een goede reputatie en dat het niet minder dan terecht is, is dit weekend maar al te goed gebleken. Het gaat een organisatie niet in de koude kleren zitten als er vlak voor het festival besloten wordt dat er een dag gecanceld moet worden van nota bene de eerste weekendeditie ooit. Alle credits gaan naar de dansers, artiesten en de zon die haar gezicht liet zien deze zondag, maar de ware aanvoerder van deze revanche was toch echt de organisatie. Om af te sluiten met een citaat van Drift zelf: “Volgend jaar maken we er écht een weekend van!”