Down the Rabbit Hole is een beleving, ook voor de technofan

Afgelopen weekend vond de zesde editie van Down The Rabbit Hole plaats. Wij waren erbij en keken hoe de liefhebber van elektronische muziek hier terecht kan.

Het popfestival, dat vaak wordt getypeerd als het kleine broertje van Lowlands, was ook dit jaar weer stijf uitverkocht. En dat is niet gek: in de afgelopen jaren is gebleken dat DTRH qua aankleding, sfeer en line-up dezelfde torenhoge ambities heeft en die bovendien kan waarmaken. Drie dagen lang hebben 35.000 bezoekers kunnen genieten van live-acts uit alle genres. Van opkomende singer-songwriters en indiebandjes tot bekendere artiesten en internationale headliners waaronder Editors, Skepta, The Roots, Grace Jones en Thom Yorke.

Festivals binnen het festival

Dit alles werd vond plaats in park de Groene Heuvels, een prachtig natuurgebied in Beuningen, vlakbij Nijmegen. Bossen, zandoppervlakten, verstopte veldjes en een aangrenzend meer (waarin gezwommen kon worden) dienden zich aan als het festivalterrein waar drie hoofdstages en vele verscholen wereldjes door bezoekers gevonden konden worden. Onder deze wereldjes bevonden zich vele verstopte stages met eigen thema’s en muziekgenres, alsook talloze chillplekjes, zoals het ‘Idyllische Veldje’, waar je naast eten en drinken, kon kleien, hoelahoepen en yogaën in de ochtend en ’s avonds weer terecht kon voor uiteenlopende wereldmuziek.

Een van de drie hoofdstages was de ‘Fuzzy Lop’-stage, een overdekte tent waar je het hele weekend terecht kon voor het house- en technogeluid. Hier konden we ons de eerste avond meteen opmaken voor drie fijne namen: George Fitzgerald, Tom Trago & Job Sifre. Bij Fitzgerald kregen we een aangename liveset voorgeschoteld, die een housekarakter had waarbij melancholische klanken de boventoon voerden. Knallende climaxen bleven echter uit, dus was het aan Amsterdamse househeld Tom Trago om het tempo wat op te voeren. Dit gebeurde, maar tot spijt van de aanwezige bezoekers niet genoeg. Trago bracht het technogehalte weliswaar wat omhoog, maar wist geen denderende set neer te zetten zoals hij dat doorgaans laat zien. Jammer, maar gelukkig zorgde Job Sifre ervoor dat we alsnog werden verrast. Met donkere techno en EBM uit zijn recent uitgebrachte EP, waarin veel duistere 80’s wave was te horen, sloten we de avond toch winnend af.   

Underworld blaast nog altijd weg

Op de minder zonnige zaterdag werd onze dag ingeluid met een bijzonder optreden van Working Titles, een duo dat hun livesets volledig improviseert. De set werd opgebouwd van house naar wat meer experimentele techno met hoge tonen en bood op die manier een lekkere warming-up voor een van de elektronische hoogtepunten van het weekend: Underworld.

We wisten dat het Britse duo, bestaande uit zanger Karl Hyde en Rick Smith, al sinds de jaren ’90 als pionierend wordt beschouwd, maar dat het optreden op mainstage ‘Hotot’ ons zo weg zou blazen had niemand verwacht. Beide mannen – die inmiddels in de zestig zijn maar met hun nieuwe project actiever dan ooit – lieten het publiek losgaan op hun typerende nummers: harde 90’s-technobeats, gecombineerd met zang en invloeden uit andere muziekgenres. De geweldige licht- en lasershow, in combinatie met een dansende Karl Hyde en nummers als Cowgirl, Born Slippy en eindklapper Rez zorgden ervoor dat iedereen weggeblazen werd. En hoe lekker is het als je daarna nog twee ijzersterke sets van The Hacker en Daniel Avery voorgeschoteld krijgt.

© Max Kneefel/Down the Rabbit Hole

Dan de zondag, die net als de zaterdag goed was voor een paar hoogtepunten. Door hippieband Khruangbin en entertainers The Mauskovic Dance Band werden we klaargestoomd voor een liveset van David August, een elektronische alleskunner. Voor wie dacht dat hij of zij David August inmiddels wel kende, werd bij de ‘Teddy Widder’-stage toch verrast: August liet nieuwe muziek horen, die niet altijd even dansbaar was zoals we dat van hem kennen, maar wel getuigt van grote muzikaliteit en talent. Uiteraard kon hij het niet laten om tegen het einde van zijn show het tempo op te schroeven en wat dansbare drops erin te gooien.

De beste sets van de avond moest dan nog komen: een solo-live optreden van respectievelijk DâM-Funk, Sassy J en tovenaar Orpheu The Wizard. Elk van deze drie zette werkelijk een ijzersterke set neer. DâM-Funk gooide, zoals de naam al doet vermoeden, funky tunes onder house- en techno beats en kon het niet laten af en toe zelf ook even mee te zingen. Sassy J voerde het tempo wat op en liet ons in verbazing hoe ze soul, jazz, funk en disco wist te combineren met haar housebeats. En dan Orpheu The Wizard, die het publiek maar bleef verrassen tijdens zijn set door verschillende muziekstijlen aan te raken.

Bijzondere belevenis

Je hebt festivals en festivals, en DTRH is er een die in het rijtje thuishoort. We hebben heel veel kunnen zien, maar helaas – door andere optredens – ook heel veel niet kunnen zien. De Sluwe Vos en Sjamsoedin debuteerden live en ook waren er performances van Mattheis, Agar Agar, en Cosmic Force; slechts een greep uit de namen die de elektronische programmering van DTRH gestalte hebben gegeven. Desalniettemin was het een bijzondere belevenis. Je komt niet naar Beuningen voor dagenlang 4×4-geweld, maar voor een gevariëerd muzikaal pallet vol eigenzinnige acts, waar de elektronische toon voor de energie mag zorgen.