‘Een reis door het rijk der bewustzijn’ bij Awakenings x Afterlife

Amsterdam is niet alleen de hoofdstad van Nederland, maar in oktober ook even van de dancescene. De week der weken brak weer aan en duizenden mensen vonden hun weg naar evenzoveel feestjes. Wij waren aanwezig in de Gashouder, waar Awakenings en Afterlife de handen ineensloegen voor een spektakelstuk.

In een week met zoveel feestjes en indrukken is het soms lastig om te kiezen waar je heen wilt, op de achtergrond blijft misschien wel een gevoel hangen dat je nog andere dingen had willen zien of andere feestjes had willen bezoeken. Wat dat betreft is een hosting van Awakenings en Afterlife een veilige keuze: de producties van beide organisaties staan garant voor kwaliteit en daarnaast is zeker dat je het mystieke Afterlife op zijn minst één keer in je leven meegemaakt moet hebben.

Naast wie anders dan Afterlife headhoncho’s Tale of Us, vonden we ook Fideles, Mathame, Mind Against, Rødhåd en livesets van Recondite en Stephan Bodzin. Een melodieus affiche met ruimte voor relatieve nieuwkomers en oude vedettes.

Grootse spelers

Neem nou Mathame. Het duo is al eventjes actief, maar breekt de laatste jaren definitief door met hits als Nothing Around Us en Skywalking. Nummers met hoog gepitchte synthesizers op een nogal nostalgische baslijn, soms vermengd met vocalen die de vraag doen laten leven of er sprake is van extreme blijheid of enig verdriet. Ook tijdens deze avond ten gehore gebracht, wat mocht rekenen op een hoog wauwgehalte in de reactie van het publiek. In combinatie met de lichtshow (waarover later meer) gaf het al vroeg op de avond kippenvel. De twee Italianen verlieten het podium al om 23.30 uur om plaats te maken voor Recondite. We waren dus al 3,5 uur onderweg, wetende dat we nog eens zo’n 8,5 uur te gaan hadden. Een weelderige luxe waarin we leefden.

© Tim Buiting

Na Mathame geprogrammeerd staan bleek in deze setting wat onwennig voor Recondite. Tenminste, voor het publiek, want de Duitser die naast dj ook personal trainer is, deed ongestoord zijn eigen ding. Dat was in dit geval het tempo opschroeven met technogerelateerde, live gegenereerde en donkere geluiden. In tegenstelling tot Mathame bleef dit vrij van hoge uitschieters en was het een soms wat monotone trein die voorbijreed. Leuk feit over Recondite is dat hij bekendstaat om het verwerken van natuurlijke geluiden in zijn sets, zoals het bewegen van bomen en het laten vallen van stenen. Met een beetje inlevingsvermogen was de connectie met de natuur dan ook voelbaar. Het gros van het publiek leek echter de aandacht enigszins kwijt te zijn, maar dat is misschien ook wat je met massale evenementen moet incalculeren: een massa als deze is met ADE naast de muziek ook veel met elkaar bezig. Op de intrigerende Recondite was niets aan te merken, chapeau voor een eigengereide houding.

Audiovisueel spektakel

De aandacht van het publiek nam een vlucht toen Mind Against de decks ging bespelen. Misschien komt het door de wat grotere naam die deze heren hebben bij veel mensen of misschien had iedereen gewoon genoeg van al het kletsen en op de tribune zitten, feit was dat er meer interactie was tussen beide partijen. De relatief vaak ingezette breaks leverden voelbare spanningsvelden op en resulteerden keer op keer in warm aangeklede, heftige drops. De ‘Afterlife-sound’ wordt mede getekend door deze zinderende apotheosen, met vaak die zo herkenbare brommende/sudderende lijnen. Het leek af en toe dwars door de ziel te snijden, waarbij opnieuw opgetekend moet worden dat dit balanceert op de grenzen die liggen tussen vrolijk en nostalgisch.

Veel feesten en concepten leggen maar wat graag de nadruk op dat ze inzetten op waanzinnige lichtshows en visuals. Voor nu in het midden gelaten of dit overal ook zo erg het geval is, mag gezegd worden dat het decor van deze avond in elk geval niets aan de verbeelding over liet. De Gashouder leende zich uitstekend voor de setting, met ontzettende schermen achter het podium met beelden die prachtig congrueerden met de muziek. Er waren paden en wegen te zien die leidden naar niets, abstracte natuurbeelden en zelfs onze planeet gezien vanuit de ruimte. De lasers gingen ondertussen als een gek en dan had je nog dat karakteristieke Afterlife-poppetje dat ondersteboven hing hoog boven onze omhooggehouden handen. Kennelijk hing hij de hele avond stil, terwijl sommigen toch zwoeren dat hij af en toe bewoog.

Rake snaren

Zo onbewogen als de mascotte van Afterlife erbij hing, zo veelbewogen was de entourage rondom de verschijning van Stephan Bodzin. Net als Recondite presenteerde hij, zoals eigenlijk altijd, zijn live-set. En net als Recondite week ook hij een beetje af van de gebaande paden van de avond. Dat het drukker was bij Bodzin én dat hij zijn muzikale genialiteit etaleerde als geen ander droeg bij aan een grotere spanningsboog dan tot dan toe voor mogelijk gehouden werd. Constant wist hij boeiend te componeren en eens te meer werd duidelijk dat er niet voor niets wordt gerefereerd naar hem als ‘man van de melodie’. Zo tussen Mind Against en Tale of Us in geprogrammeerd (en ook maar een uurtje) is toch ergens wat jammer, anderzijds zouden we misschien ook te verwend raken als we veel meer uur met hem mochten dansen. Een uitstap van een uur met Stephan Bodzin is altijd een pluspunt en zijn meeslepende en dromerige geluiden raakten zichtbaar die ene rake snaar waarvoor we stiekem allemaal naar de Gashouder kwamen.

Afterlife pur sang

Nachten kunnen kil, koud en regenachtig zijn. Zeker de herfstige periode waartoe ook oktober zich mag rekenen kan dat. Dat daarvan geen sprake was in de Gashouder mag wanneer je tot hier gekomen bent met lezen geen verrassing meer heten. Net als de prominente plek van Tale of Us, de vaders des label, op de line-up geen verrassing mag heten. Ze stonden er langer dan wie ook deze nacht, namelijk drie uur. Wat primetime moet voorstellen op een feest van 8 uur ’s avonds tot 8 uur ’s ochtends weet niemand, maar dat Tale of Us er iets mee te maken had was duidelijk. Al bij de opening ging het roer om en leek het alsof iemand de beste vleugel ter wereld mee had gebracht. Piano, synthesizer en drumcomputer bleken een geweldige combinatie te vormen met elkaar én met de lichten en lasers. Samen met een subliem geluidssysteem dat zelfs de meest fijnzinnige transities wist over te brengen was er geen beter evenwicht denkbaar.

Tale of Us. © Awakenings

Aan Afterlife’s ‘odyssey through the realm of consciousness’ ofwel reis door het rijk van het bewustzijn bleek niets gelogen; het sprak totaal door in de productie, totaal door verbeelding en misschien nog verder. Of je nou naar een feestje gaat om te zweten, te dansen, te flirten of om hele andere dingen, dichter bij je innerlijke zelf kom je nergens. Het reliëf van de avond nam zo steeds meer vormen aan en de apotheose was compleet nadat Tale of Us hun huzarenstukje completeerde met verscheidene (en veelal niet uigebrachte) nummers in de geest van Afterlife. Nummers waar je in Raad de plaat en andere ID-zoek fora niet ver komt; vraag jezelf af of dat erg is.

Een inspirerende staat van dienst

Aan Rødhåd was er nog de eer om de boel af te sluiten. De Dystopian-voorman ging een tandje harder dan eigenlijk elke voorganger en dat was gezien zijn stijl en het tijdstip ook wel logisch. De laatste uurtjes gingen zodoende wat meer om het individu dan om het collectief en een 4×4-beat nam de overhand. Even bijkomen van een aantal uurtjes flink onder handen te zijn geweest is misschien de beste verwoording. We vertrokken een beetje voor het einde, wat toen maar ook nu niet kan deren: we zijn getuige geweest van een showcase waar je hoofdletter U aan mag geven. Afterlife bevestigt waarom er veelal lovend over ze wordt geschreven en bewijst daarmee een niche te zijn in een erg groot spectrum. Een warm en toegankelijk alternatief voor in de nacht, waar eenieder vrij is om te doen en denken wat hij wil. Gevoed door ware componisten die gevoel over geluid rechtstreeks je ziel kunnen binnensluizen. Mooier kan niet, toch?