Hoe overtref je iets wat al heel goed is? Draaimolen liet het zien

Toen dan toch echt het laatste festivalweekend van 2018 was aangebroken, begaven wij ons naar Tilburg voor de vijfde editie van Draaimolen Festival.

Bij binnenkomst daagt direct het besef: man, wat is het jammer dat het Charlotte Oord plat wordt gegooid. De inrichting van het bosrijke gebied is voor een groot deel anders dan vorig jaar, maar heeft nu een minstens zo sterke wisselwerking met de natuurlijke omgeving. Een ideale plek voor een festival, ingevuld op een geen beter denkbare manier. Minimalisme, kunst, licht en muziek komen op een stijlvolle manier samen.

Met die perfecte setting sta je al één-nul voor, maar met het muzikale programma is de winst direct binnen. Draaimolen – vorig jaar al zo sterk – deed er dit jaar nog een flink schepje bovenop; leest u vooral verder. Na een verkenning van de nieuwe indeling kunnen we om 15:00 uur al terecht bij Job Jobse, op één van de twee Strangelove-stages die hij zelf ontwierp, invulde en bouwde. Een bosrave-achtige bedoening, voorzien van 100 stroboscopen, lasers en flink wat rook. Het publiek danst om Jobse heen, die in een ronde booth om een boom zijn bekende sound in elkaar mixt.

De eerste Strangelove; de ‘bosrave’ van Job Jobse © Clemens Wildschut

Op de tweede Strangelove is de Amsterdamse dj met veel gevoelige live-acts en een fraai pallet van witgele spots gegaan voor een veel rustgevender setting. De bijzonderste boeking zien we hier al vroeg: Eefje de Visser. De zangeres met die o zo prettige stem doet de zang, gitaar en synths volledig zelf. Een knap optreden dat zorgt voor een rustig, maar betrokken publiek. Sommigen dansen rustig, sommigen zingen mee en ik zag zelfs wat stelletjes met de armen om elkaar voor het podium op de grond zitten.

Keuzestress

Job Jobse was niet de enige die een stage invulde. Ook het team van het Britse Freerotation bedacht en realiseerde zelf een stage. Ook hier veel minimalistische kunst en een eigenzinnige programmering. Jammer genoeg wordt het hier de gehele dag niet echt druk, zelfs niet tijdens de afsluiter van Ben UFO. Dat in tegenstelling tot zijn verrassingsverschijning eerder op de middag bij de bosrave van Job Jobse. De onaangekondigde back-to-back blijkt te worden ingevuld door de Brit en Nina Kraviz. Een wereldprimeur.

Los van de vijf muzikale stages was er nog The Chapel. Vanaf 17:00 uur was dit met visuele kunst van Heleen Blanken en ambientmuziek de ideale plek om volledig tot rust te komen. Als ik hier kom kijken besef ik wel direct dat de rest van het festival te goed is om hier lang te blijven. Gedurende de hele dag is het keuzestress en sprint ik van stage naar stage om glimpen op te vangen van onder meer Oscar Mulero, Karenn, Larry Heard en Motor City Drum Ensemble. Bijna te goed geprogrammeerd hier; constant wil je ook ergens anders zijn.

Zodra het donker wordt, ondergaat Charlotte Oord een heuse transformatie © Clemens Wildschut

Los van het geluid – de sterke installaties staan soms net niet lekker afgesteld – heb ik eigenlijk niks aan te merken op deze heerlijke seizoensafsluiter van de Tilburgers. En dan valt ook nog even de avond en ondergaat het terrein nog een flinke transformatie. The Parking Lot steekt met het hoge ledscherm en stroboscopen weer spectaculair af tegen het machtige bos. De bosrave van Jobse is nu ook echt een bosrave waar je zonder moeite in verdwaalt. En dan is er ook nog eens de eindtijd van half één ‘s nachts: extra lang dwalen in het donker.

Einde van een hoofdstuk

Bij Strangelove zijn de avonduren eerst voor I-F, die de ene na de andere electro- of discohit klapt. Daarna voor Marcel Dettmann, met een speciale electro/newwaveset op een manier waarop je hem niet vaak ziet. Op de tweede Strangelove treedt ook Sandrien met een houseset buiten haar comfortzone. Op de mainstage zien we ondertussen The Black Madonna, die met de juiste combi van techno, house en disco het publiek energiek in beweging krijgt. Wat kan de Amerikaanse draaien. De afsluitende Dixon weet dit niveau – wat ook niet bij hem past – niet dusdanig vast te houden, al lijken er toch nog veel mensen te genieten.

De mainstage © Clemens Wildschut

Wat mij betreft de meest indrukwekkende plek tijdens de donkere uren blijft toch wel The Parking Lot. En dan is daar ook nog de grootste naam van het stel, voor de tweede keer vandaag: Nina Kraviz. En die ramt de boel kapot; ze schroeft het bpm omhoog en trekt de ene na de andere smerige acidplaat uit de tas. Soms technisch imperfect, maar net zo vaak hoor je technische hoogstandjes. Net jammer dat na Pilldriver het laatste kwartier wat inzakt, maar desalniettemin een waardig afsluiter.

Een afsluiter van een hoofdstuk voor Draaimolen. Het is enorm zonde dat ze Charlotte Oord moeten verlaten, maar hopelijk vinden de Tilburgers snel een goed alternatief. Dan ben ik volgend jaar zeker weer van de partij.

Lees ook: De kracht van Draaimolen: ‘Niet proberen er rijk van te worden’