Iedereen tot het uiterste op Unpolished

Reaktor Unpolished in Amsterdam

Het weekend waar vele liefhebbers reikhalzend naar uitkeken was daar: Unpolished 2020. Wij waren erbij.

Reaktor pakte het dit jaar anders aan. Groter, vooral. In plaats van de voor velen bekende indeling van de Warehouse Elementenstraat, met twee stages, stond de loods er nu totaal anders bij. De ingang was verplaatst naar de andere kant en het programma telde maar liefst vier zalen. Waar je vroeger terecht kon voor kluisjes en een hapje eten, vonden we nu een derde stage. In de oude rookruimte was plaats voor talent en lokale helden. Verder vast recept: Strobert het brein achter het licht, een dik geluidssysteem, dit keer in de main L’Acoustics en geen Funktion One en intense visuals, waaronder corona-gerelateerd. We mochten in de handen knijpen dat Unpolished door mocht gaan, want inmiddels is duidelijk dat evenementen met meer dan 100 mensen niet meer plaatsvinden in Nederland.

Geen afgelasting, wel corona op het scherm. © Clemens Wildschut

Wat er in zo’n weekend gebeurt is niet alleen te veel om te beschrijven, maar ook moeilijk in woorden uit te drukken. Toch doe ik een poging. Vrijdag stond wat meer in het teken van no nonsense knallen dan zaterdag. Op de mainstage vonden we bekende namen, denk aan Rod, AnD, Speedy J. Laatstgenoemde echter niet in zijn gewone hoedanigheid. Na jaren blies hij zijn oude alias Public Energy nieuw leven in. Hij liet horen dat het rauwe geluid nog altijd door zijn aderen stroomt. Een van de grote hoogtepunten van deze dag kwam echter een stuk vroeger. Viper Diva, een nieuw project van Shlømo en Hadone, gaf de warehouse een liveset van niveau. Het gevoel voor melancholie van Hadone en de strakke grooves van Shlømo vonden elkaar perfect, zoals dat ook al tot uiting kwam in hun plaat Born to be Slytherin. Nog niet uitgebracht, maar al lang een eigen leven gaan leiden als set-rip op Soundcloud.

Shlømo (l) en Hadone als Viper Diva. © Clemens Wildschut

Complete chaos

Een andere verrassing kwam ook vroeg. Titia is een sterke selector, maar niet de dj van wie je het grote vuurwerk verwacht op een feest als Unpolished. Toch wist ze met een knappe selectie een gevarieerde dosis power te brengen in de nieuwe derde zaal. Nadat Volruptus op hoog tempo dit hoekje van de warehouse tot een kookpunt had gebracht, deed Reaktordebutant MCMLXXXV het kunstje van Titia na. Selectiewerk van niveau. Op datzelfde moment verrichte Somniac One sloopwerkzaamheden in zaal twee. Met Kill Everyone werd de chaos compleet: nietsontziende hardcore bracht de intensiteit tot escaleren.

Nou ga ik graag diep in op iedere artiest, maar dan zou het een lange lees worden. De rest van deze avond bestond uit meer sterke, maar ook mindere sets. Rod en AnD haalde niet het niveau wat we van ze kennen en ook debutant [KRTM] bracht niet de kwaliteit die zijn producties doen verwachten. Maar het kan ook niet perfect zijn. Zo bleek ook tijdens de closing van Stranger. Hij had een groots tijdslot gekregen: afsluiten op de main, een gabberset van acht tot negen. Het is jammer dat de muziek wat achterhaald en cheesy is en niet de power haalt van producties van vandaag de dag. Maar dat mocht de pret niet drukken voor de vele enthousiastelingen die de Rotterdammer terug in de tijd nam en hun het hoogtepunt van het weekend bezorgde.

Stranger tijdens zijn gabber-closing. © Clemens Wildschut

Tweede etappe

Voor sommigen een waardig afsluiter, voor sommigen de cue van de ‘rust’. We waren namelijk pas op de helft. Dag twee diende zich een uurtje of 14 later aan en ging ons een iets gevarieerder geluid brengen. The Hacker draaide early hardcore, Cera Khin bracht haar eigengereide geluid en The Horrorist zorgde voor extra intensiteit met de microfoon in zijn hand, dit keer samen op het podium met Radical G.

Maar er was veel meer op zaterdag. De mainstage was vooral een samenstelling van dj’s die de afgelopen jaren hun talent bewezen en verdiend op het grootste podium mochten staan. Cadency (Héctor Oaks) en Helena Hauff maakten dit meer dan waar, maar het was Jensen Interceptor, nota bene met een vroeg slot, die er met kop en schouders bovenuit stak. Strak gemixte en zorgvuldig geselecteerde techno en electro brachten de energie direct volledig op gang.

Jensen Interceptor. © Clemens Wildschut

In zaal twee zagen we meer nieuwe gezichten. Na de set van Cera Khin bracht één helft van AnD – Andrew Bowen – hier een memorabele set. Het werd een onnavolgbare sessie die vliegensvlug alle kanten op schoot. Techno, hardcore, maar ook jungle en drum-and-bass, niets te gek. Je moet er van houden, maar strak was het. Hij werd gevold door nog iemand waar je van moet houden. DJ Disrespect bracht Unpolished zijn dosis schranz: niet mijn ding, maar dan spreek ik niet voor vele anderen.

Man of the match

En weer kom ik woorden tekort. Namen als Clouds en Perc zijn bekend en laat ik even voor wat het is, maar het laatste blok op de mainstage verdient nog echt wat aandacht. Hier stond Parrish Smith meer dan verdiend op een gouden tijdslot: van 07:00 tot 08:30 uur. Een slot dat hem uitstekend past. Wat mij betreft de man of the match, onnavolgbaar, onverbeterlijk en onwijs strak. Eclectisch, maar met een enorme dosis kracht. Het kwam allemaal samen in zijn signature track van het afgelopen jaar. Vocalen van Korn uit Coming Undone hadden de Warehouse in Sonic X’s remix in hun greep.

Klaar voor het slotakkoord: brute hardcore van Ruffneck. Intense vernietiging en het perfecte einde van een weekend vol uitersten. Er is met dj’s als Ruffneck, Rude Awakening, Somniac One, Hellfish en The DJ Producer veel hardcore op het programma, maar ook de techno-dj’s pushen tot het randje. Zo draaiden onder meer ook Parrish Smith, Hector Oaks en Jensen Interceptor het snelle genre. Iedereen mag los, zo hard als-ie kan.

Parrish Smith. © Clemens Wildschut