Iets te druk Oranjebloesem blijft een goed feestje

Het wordt vaste prik op Koningsdag: Oranjebloesem. Dit jaar wel op een nieuwe locatie, wij gingen kijken hoe dat ging.

Het plotseling aanwezige zonnetje droogde mijn zojuist nog natgeregende haar, mijn vrienden stonden om me heen, Hunee blies vaag bekende discomuziek richting het publiek, de armen gingen omhoog of om elkaar heen en daar was hij dan: een niet te onderdrukken lach. ’Maatje, toch ben ik echt blij dat we hierheen zijn gegaan!’’

Rondje langs de velden

Inmiddels lijkt het een heuse traditie dat er rondom Koningsdag vies en regenachtig weer wordt voorspeld. Piet Paulusma en consorten kregen dit jaar deels gelijk met aan het begin van de dag een tropische regenbui van jewelste, maar naarmate de dag vorderde bleek het allemaal reuze mee te vallen en hebben we meermaals zelfs nog lekker in het zonnetje kunnen dansen. Dit jaar was Oranjebloesem voor het eerst niet op het door velen geliefde en geroemde Blijburg (bestaat niet meer), maar in en rondom het Olympisch Stadion. We zagen hoe achtereenvolgens Some Chemistry en Jennifer Cardini het (grote) stadion vulden met zomerse geluiden en vooral ook met mensen, hoe Mirella Kroes in de techno-georiënteerde tent de boel al vroeg flink moest opjutten voor de aanstaande verschijning van I Hate Models, maar zagen ook Young Marco vrolijk zijn ding doen op het plein waar later Hunee en Dekmantel Soundsystem nog zouden mogen staan. Een veelzijdige line-up op een terrein waar we tot een uur of drie ook goed doorheen konden lopen om alles te checken.

Dronken timetable

Opvallend aan het festival was de programmering. Op de ‘Onder het Vuur-stage’ stond I Hate Models geprogrammeerd van 14.15 tot 16.30, gezien zijn imago en acts iets waar velen zich over verbaasden. Oranjebloesem zelf gaf aan dat het te maken had met een druk reisschema van de Fransman, dus dat het niet anders kon. Met DVS1, powervrouw Charlotte de Witte en afsluiters Carlos Valdes en Sandrien na hem op het oog dus wat vreemd, maar dat hij daar zelf geen boodschap aan had werd vrij snel cq. diredelijk bij aanvang van zijn set. Het bpm werd ongegeneerd opgeschroefd en zijn opener klonk alsof de tijd sinds de jaren ‘90 stil heeft gestaan. Persoonlijk vind ik dat zoiets beter staat in een rauwe, donkere warehouse, maar de tent die er stond voldeed voor deze keer ook meer dan prima. Halverwege zijn set bracht hij Gates of Dawn van Spektre in, maar helaas viel precies op een climax het volledige geluid weg. Een kleine domper, maar nadat technici hadden gedaan waar ze voor zijn konden we weer verder. Credits naar I Hate Models die ogenschijnlijk nog meer energie in zijn set stopte om dit moment goed te maken voor ons en zijn set weergaloos afsloot.

Een festival zou een festival niet zijn als je niet, benieuwd naar wat alle andere plekken te brengen hebben, de hort op zou gaan. Zoals eerder in dit stuk benoemd was dit prima mogelijk tot een uur of drie, hooguit vier, maar daarna was er weinig beginnen aan. De capaciteit van de locatie kon het aantal bezoekers voor ons gevoel niet goed aan. Muntjes halen, naar de wc gaan, naar een andere stage gaan of gewoon even ergens gaan zitten; het was erg moeilijk te doen. De tent waar I Hate Models afsloot en DVS1 en Charlotte de Witte hun opwachting maakten was totaal onbegaanbaar, wat ertoe heeft geleid dat wij ‘The devious one’ helaas helemaal hebben moeten missen. Daar kunnen we in dit geval ook het positieve van proberen in te zien, want we hebben wel mooi op het plein gestaan bij een van mijn favoriete Koreanen; Hunee.

Nieuwe energieën

Waar Hunee komt daar schijnt de zon. ‘Op het plein’, half overdekt onder een groot wit bouwwerk en met een magnifieke platenkeuze wist hij ons hier bij Oranjebloesem in vervoering te brengen. Hij laat zich niet simpel labelen, want hij kan van vrolijke disco naar meeslepende house gaan en ook techno-invloeden inmengen. ‘’I just try to do my own thing’’ is een uitspraak tekenend voor hem en zijn stijl. Deze keer had hij weer van alles in petto, zo hoorden we onder andere een remix van Wolfram’s Automatic Dub en het aanstekelijke Don’t know why I love you van Thelma Houston, wat dansbaar en de toon van de middag was. Cliché maar in dit geval wel waar: bij Hunee was het werkelijk gezellig en relatief goed te doen in de drukte.

Nieuwsgierig als we waren hebben we toch nog geprobeerd om bij de set van Charlotte de Witte te zijn en dit is ons nog enigszins goed gelukt. Met weinig adempauze tussendoor werd er consistent en hard gedraaid. Na het horen van haar eigen remix van Eats Everything’s Space Raiders (gigantisch passend in de atmosfeer) besloten we dat we het festival op een wat ruimere plek wilden afsluiten, namelijk het stadion.

Veelzijdig en leuk, maar wel wennen

Oranjebloesem en Konstantin Sibold en Tsepo gaan al jaren hand in hand. Zij kregen dit jaar de eer om de grootste stage van allemaal, Het Stadion, af te sluiten. Voorgaande edities bleken zij in deze setting een koningskoppel te zijn met vervoerende, energieke en vooral passende acts. Het stadion was uiteraard wat groter en ruimer dan alle andere stages. Er was veel zitplek op de tribunes en ook waren er vooraan aan weerszijden van het ‘veld’ grote verhogingen neergezet. Het publiek dat er was kon zo genieten van elkaar en van de muziek, zonder onofficieel als doorgang te worden beschouwd door andere bezoekers. Ze wisselden dromerige platen af, zoals Fountain of Youth van Johannes Albert en ook Artbat’s Aquarius. Waar het publiek later nog heftige reacties op gaf was klassieker 9PM (Till I Come) van ATB en zelfs Pump up the Jam van Technotronic. Wij persoonlijk floten ons laatste fluitsignaal na laatstgenoemde track nog meegemaakt te hebben; zo hoopten we de drukte van vandaag voor te blijven wanneer we naar de uitgang zouden gaan en dit is dan ook vrij goed gelukt.

Oranjebloesem is een bekende en zeker grote speler in de scene. Een zorgvuldig opgebouwde goede reputatie wordt vaak ontleend aan een terugkerende locatie. Daar waar eerst Blijburg aan Zee als uitstekend decor kon dienen, vonden we onszelf nu terug bij het Olympisch Stadion. Dat het dit jaar wat stroever ging was te merken, maar alles went, dus met de juiste verbeteringen en goede omgang met de feedback zullen aanstaande edities ongetwijfeld fantastisch worden. Over Oranjebloesem is veel gezegd en geschreven, maar een ding geven wij ze keer op keer na: feestjes geven dat kunnen ze zeker weten goed.