Intercell laat andere kant van zichzelf zien tijdens buitenfeestje

Normaal gesproken duister, hard en vooral ‘s nachts: Intercell. Afgelopen weekend ging het over een andere boeg tijdens Intercell Outdoor.

Intercell is een gevestigd naam en leek een gedefinieerd concept. Hard, duister, industrieel, ‘s nachts. Met de aankondiging van Intercell Outdoor bleek er ook een zachtere, meer gevoelige kant te bestaan. Waar techno de boventoon normaal voert, was die afgelopen weekend ver te zoeken. De locatie was vertrouwd, aan de Humberweg 7 in Amsterdam. De H7, zoals de loods aan dat adres heet, bleef echter grotendeels gesloten. De binnenplaats was nu het decor voor niet een nachtje, maar een dagje dansen. Honderden liefhebbers lieten het grote Drumcode Festival verstek gaan en verzamelden zich op een klein stukje industrieterrein achter station Sloterdijk.

De lichtshow kwam van de vertrouwde Strobert, maar tot een uurtje of acht werd die gestolen door de zon. Met het weer had Intercell het namelijk getroffen. Het was net niet pleurisheet en eigenlijk ideaal festivalweer. Opener May Man – nee, die hadden wij ook nooit op Intercell verwacht – zorgde met zijn vrolijke sound voor een uitstekende combinatie. Kegffnavy en Afra vormden vervolgens een brug naar een iets steviger geluid, waarna vele ogen gericht waren op de liveset van Ceephax Acid Crew, die eerder al speelde op Intercell’s acidspecial. En wederom, de techno-only sound van Intercell werd niet geconformeerd. De Brit – ja, dit is een eenmanscrew – ging alle kanten op. Van zomerse house-akkoorden, tot snerpende breakbeatdrums of gewoon botte techno. Zo lang er maar acid in zit. Een gevariëerd setje, passend bij deze eclectische aangelegenheid van Intercell.

Dan zou je zeggen dat richting het vallen van de avond de techno toch steeds meer doorvloeit in het programma, maar niets was minder waar. Het was enkel het tempo dat met het ondergaan van de zon omhoog liep. Eerst de snelle DJ Assault, bekend van zijn ghetto-tech. Daarvan verwacht je ghetto-hits van de man zelf en andere grote jongens uit de hoek, zoals DJ Deeon, die de wenkbrauwen van menig feminist tegenwoordig zouden doen fronsen. Denk aan face down, ass up, that’s the way we like to… ja. Of Ass ‘n titties, Let me bang en Assault’s eigen ghettomix van The roof is on fire. Dat is een effectieve platenkeuze en eentje die je gewoon moet willen als je hem boekt. Toch viel de beste man uit Detroit tegen. Ja, hij is meester met de wheels of steel, en met zulke moeilijk uitvoerbare trucs valt er wel een foutje of twee te vergeven. Maar hij zat er té vaak naast en wist bijna meer overgangen te verpesten dan foutloos te mixen. Tel daar het makkelijk scoren met grijsgedraaide hits als The Bells, Baby got back en Music sounds better with you bij op en je kunt moeilijk niet tot de conclusie komen dat dit niveau onderdoet voor Intercell-standaarden.

De afsluitende KI/KI was dan ook een verademing. De revelatie van het afgelopen jaar had de closing-slot verdiend weten te bemachtigen. Wederom geen echte techno, maar snelle trance en oude rave anthems. Met veel diep opgegraven parels en niet al te veel cheesy riedeltjes een originele herbeleving van de sound uit de jaren negentig. Twee uur lang kreeg ze de energie tot een kookpunt en was het publiek voor haar. De duisternis viel en het vertrouwde Intercell-sfeertje kwam voorzichtig om de hoek kijken. De Amsterdamse mannen kunnen tevreden terugkijken op een intiem samenkomen van liefhebbers en een voor andere promoters jaloersmakend sfeertje.