Into the Woods: het sprookjesbos waar je graag in verdwaalt

Het tienjarige jubileum van magische Amersfoortse festival Into the Woods ging niet onopgemerkt voorbij. Een weekend vol sprookjesachtige verrassingen zoals we die (niet) kennen is een feit geweest. Wij waren er.

Het is een sluipmoordenaar. Je leeft een stressvrij leven vol met zonnige vakantiedagen en festivals en plots zijn al je opgenomen dagen van dit jaar op of beginnen je colleges weer. Daar zul je ‘m hebben: september. Wat veel mensen, zeker na 10 heerlijke jaren, intussen wel weten, is dat dat ook het startschot van een weekend Into the Woods betekent. Voor sprookjes hoef je helemaal niet naar de Efteling, maar ga je gewoon lekker naar het bos bij Amersfoort.

Bij het betreden van het bos wordt duidelijk dat je niet zomaar een festival betreedt. Hordes zelfgebouwde klokken tikken geluidloos terwijl je begroet wordt door lachende vrouwen die ‘rondhangen’ bijzonder serieus namen: ze hingen in de bomen bij de entree. Verderop een groepje nieuwsgierige mensen die samendrommen rond de nogal onverwachte activiteit touwtjespringen. Iedereen mag er een poging doen. Te vinden hier was verder de Stekplek, met, naast hele lekkere dansbare en toegankelijke muziek, een verzameling boeken waar de lokale bibliotheek jaloers op zou zijn geworden. Radio de Koperen Hond stond ook dit jaar op een mooi plekje en hier kon iedereen lekker de beest uithangen. Hitjes, disco en een hele vlotte babbel zorgden voor een goede portie zin om de boel te gaan verkennen.

Variatie ten top

Naast de zichtbaar gigantische investeringen in entourage en randprogrammering die we van Into the Woods gewend zijn, gaat het natuurlijk in de kern ook om de muzikale programmering. Dat dit het tienjarige jubileum was van Into the Woods was ook daar terug te zien. Zo werd Into the Groove eer aangedaan toen Laurence Guy daar freewheelde aan de hand van ver weg bekende samples op een swingende housebeat. Dit jaar geen klimpark dat de stage overdekte, maar in plaats daarvan grote masten met kleurrijke, flitsende lichten. Later in het weekend stonden hier nog Project Pablo (geen hitjes, wat steviger dan normaal), Elias Mazian (over wie later meer), Move D en Nightmares on Wax. Een prachtig, kleurrijk en eclectisch samenkomen, perfect voor wanneer je de zeer melodieuze Takkenstage of het Beukenbos met haar knallende techno (hoe kan het met zo’n naam ook anders) even zat was.

© Niels de Vries

Tussen alle prikkelende headliners vond je, na wat zoeken, Polynation terug bij de Bosspot. Bekend van nummers als Anther en Toba doet de tweekoppige Nederlandse band erg warm aan. Een altijd verrassende mix van elektronische muziek met akoestische invloeden en hoge synths in combinatie met de mooie verscholen ligging van de Bosspot zorgden voor een mystieke setting.

Anders ging het eraan toe in het Beukenbos. De technostage van weleer werd dit jaar het rijk van onder andere Slam (live), Alan Fitzpatrick, Radio Slave en Rebekah. De veteranen van Slam lieten merken over eindeloze expertise te beschikken. Met gecontroleerde omgang achter zes (!) decks maar met ferme uithalen en gevoel voor het publiek was het bij uitstek een geschikte set in een geschikte setting. Herkenbare productie Vapour passeerde en sloeg aan bij het publiek, waar trouwens sowieso gezegd mag worden dat er veel mensen loyaal waren aan de gezette settijd van het duo. Na relatief verbaasd te zijn geweest over de aanwezigheid van een photobooth middenin het Beukenbos was het nog Alan Fitzpatrick die met zijn herkenbare ‘ronde’ technogeluid voorzag in de 4×4-basisbehoefte. Een echte purist zal het misschien niet bijster vernieuwend hebben gevonden, maar op het oog hadden de meeste bezoekers daar maling aan en werd er genoten voor twee. De wat hardere afsluiter van de vrijdag werd zo een succes.

Een zonnige sfeer

Zaterdag was de grote ouverture voor Mahabe137 op de Champagneria. En nee, dat is geen typfoutje, dat is de naam waaronder drie van Aziatisch-Amersfoortse komaf opererende musici actief zijn. Mocht je ze nog niet kennen, zoek ze op line-ups en vind ze. Met een drie uur durende set kan je veel kanten op en je raadt het niet; het ging alle kanten op. Van dansbare house, een aantal hitjes en heerlijke jazz-invloeden tot de handjes die de lucht ingingen op Michael Jackson’s You Are Not Alone. De mannen brachten een sfeertje op gang waar je u tegen zegt en persoonlijk kon (en kan) ik geen betere opstart van de dag bedenken. De relatief rustige Champagneria stond drie uur lang vol. Een slimme zet van de organisatie om deze residenten zo te programmeren in hun eigen achtertuin. 

© Niels de Vries
© Niels de Vries

Met het lopen van de Champagneria naar de vooral op zaterdag immens populaire Takkenstage was het uitkijken dat je niet struikelde over de honderden miniatuurkaboutertjes en andere tierelantijntjes. Daarnaast zal menig persoon overwogen hebben om naar de kapper te gaan, want geheel in lijn met het alom aanwezige verrassingseffect behoorde ook dit tot de mogelijkheden.

Van de ene verbazing over naar de andere dus. Wat minder verrassend is, is de programmering op de Takkenstage. Met Colyn, een dj-set van Agents of Time en Adriatique als grote afsluiter weet je wat je te wachten staat; een garantie voor Afterlife-geïnspireerde house en techno, langgerekte en hoge tonen die dwars door de ziel snijden en een sfeertje waar deze en gene de oogjes graag dichthouden. Er was geen zweefmolen, wellicht alleen al doordat dat logistiek en organisatorisch wat lastig zou gaan in een bos, maar gezweefd werd er zeker. Met name Adriatique wist gevoelige snaren te raken. Een vergezochte vergelijking misschien, maar deze twee Adrians in het elektronische spectrum vinden hun akoestische equivalent in violisten. Beiden vertegenwoordigen een heel gevoelig en fijngesnaard gedeelte van hun spectrum. Een show die zijn weerga niet kende betekende op de Takkenstage het einde van een gigantisch zonnige zaterdag.

Tien jaar sprookjesbos

Into the Woods is meer dan een credible festival. Ook in dit tienjarige jubileum werd men warmtevol ontvangen, geliefd behandeld en op sympathieke wijze weer huiswaarts gestuurd. Zoals hierboven te lezen viel was er een hoop te doen. Een weekend Into the Woods omvat meer dan een artikel ooit kan beschrijven, dus er zullen een hoop punten zijn die gemist blijven in de poging er een analyse van te maken. Vast staat dat Into the Woods de nummer één in randprogrammering, entourage en aankleding is. Dat ze daarbij ook inzetten op artiesten uit alle windrichtingen, lange sets inplannen voor zij die ermee om weten te gaan en aanvoelen waar ze het beste kunnen uitpakken (zie bijvoorbeeld de populariteit van de Takkenstage) geeft aan dat de organisatie teert op een magistrale staat van dienst. Into the Woods is duurzamer dan windenergie en brengt meer plezier dan de Efteling deed toen je tien was en dus ook dit jaar weer een daverend succes. We kijken uit naar 2020.