Katharsis brengt muzikale ervaringen die je nergens anders vindt

Tussen de zomerplannen en vakantiedrukte is het elk jaar weer puzzelen, maar voor Katharsis vinden we altijd een gaatje.

Op beide dagen konden we dit jaar beginnen met sferische techno met Acronym in de main op zaterdag en de Nederlander Nthng in de tweede zaal op de vrijdag. Vooral op zo’n eerste dag zijn de diepe en melodische geluiden een welkome manier om er weer in te komen.

Bij het intreden in de eerste zaal valt het decor qua lichten en schermen meteen op. De schermen bedekken nu op een imposante manier bijna de helft van de zaal in een semi-cirkel. De rest van de zijkanten is aangevuld met lichten. Het heeft een stijlvolle uitstraling, gericht op het purging ritual Katharsis, maar daar tegenover merk ik dat de lichten en rook de zaal niet zo plat leggen als normaal.

Op vrijdag krijgen we misschien wel het sterkste blok voorgeschoteld van het weekend. Thomas P. Heckmann als Welt in Scherben draait EBM in een hoog tempo met vrijwel altijd sterke cuts en ruimte voor zijn bekendste tracks, waaronder natuurlijk Himmel Hoelle. De Duitser wordt gevolgd door de landgenoten van Schwefelgelb die vanaf hun opener Aus Dem Halsch der Flasche een unieke intense sfeer pakken en zoals verwacht hun meest bekende nummers voor het laatst bewaren.

Kwestie van smaak

Vanaf O/H wordt het dan echt guur met een vage intro aan stromende wazen waar de kick er steeds scherper doorheen snijdt. De geluiden die uit deze set komen lijken de aarden open te willen splijten en vormen de perfecte opmaat voor bekende meester Tommy Four Seven. We zijn op dat moment nog weinig in de kleine zaal blijven hangen, vooral omdat Legowelt (als Gladio), Voiski en DjRUM onze interesse niet genoeg konden wekken.

De zaal is vaak heel divers en vooral een kwestie van smaak en als Amnesia Scanner begint, blijft de aandacht voor het eerst echt kleven. Er is eerst een lange stilte, maar zodra de set begint heeft zwaargewicht Tommy Four Seven zelfs niet meer voldoende aantrekkingskracht om ons er weg te krijgen. Als de muziek en lichten precies samen vallen is het een wonderlijke ervaring. Het is geen set waar je veel danst, maar eentje waar je met uiterste fascinatie wacht op wat er gaat gebeuren, een act die Katharsis onderscheidt, net als de überhaupt vele audiovisuele sets.

Op zaterdag is de kwaliteit juist meer in de kleine zaal aanwezig. Volition Immanent, Ron Morelli en Stanislav Tolkachev zijn bekende gasten en staan altijd garant voor goede sets en verassingen, al was de afsluiter van Tolkachev wel heel langzaam. Na dit sterke blok was Hypnoskull een teleurstelling. Bij vlagen leek de set echt momentum te bouwen en door te pakken, om vervolgens weer stil te vallen. Het was vooral jammer omdat de speeches en builds een toffe sfeer creëerden die helaas dan soms weer tegen het ongemakkelijke aan doorging.

Damien Dubrovnik maakte het wachten op zijn set gelukkig waard met een ontzettend sterke performance. Beginnend met rustige pads die je helemaal in de muziek onderdompelen, opbouwend naar steeds intensere vocalen, die met de feedback van de microfoons de meest intense geluiden maken, om een klein uur lang in mee te kunnen vloeien. Ik kan alleen maar hopen dat ervaringen als deze, Amnesia Scanner, maar ook Roly Porter en Oake van voorgaande jaren, zullen blijven komen.

Reaktor moet Reaktor blijven

De grote zaal was op zaterdag ook sterk, maar niet zo als dat blok van vrijdag. Van Belief Defect met een ontzettend interessante set, tot Function, die een degelijke maar niet verassende set vertoonde. Byetone bracht daarop een heel afwisselende set van groovy platen tot gure knallers. Attention Deficit Disorder ging vooral door op de gure knallers en gooide er een stevige set uit met toch veel beweeglijke en energieke arps.

Bij de afsluiters van beide dagen komen we dan toch wel bij de conclusie dat we liever de bekende grootheden Tommy Four Seven op de vrijdag en Paula Temple op de zaterdag hadden willen zien afsluiten. Vanuit Reaktor begrijp ik dat je niet steeds hetzelfde wil, of een headliner op een schappelijke tijd neer wil zetten, maar omdat ze zo veel meer power in hun sets hebben, voelen Phase Fatale en Talismann toch wat slapjes aan. Sets waar eerder op de avond niets mis mee was, voelen nu niet helemaal voldaan, want als Talismann met Germany opent, voelt dat toch gek na het geweld van Paula.

Het is een klein puntje, want als ik zaterdag uit de set van Dubrovnik kom ben ik al helemaal voldaan. Ik heb dingen meegemaakt die alleen voor Katharsis weggelegd zijn. Reaktor moet Reaktor blijven en doet dat ook. De plannen voor een feest in november in plaats van een ADE of nieuwjaarsfeest klinken dan ook als muziek in mijn oren en zullen het wachten tussen de edities net wat draaglijker maken.