Kobosil held van de avond bij Verknipt’s technospecial

Met een staat van dienst van meer dan 100 evenementen in vijf jaar was het tijd voor een bezoekje aan Verknipt. Dus zetten we voet naar diens technospecial.

Het is inmiddels een bekende route, van huis naar de Elementenstraat in Amsterdam-West. Altijd vol goede energie te voet naar de Warehouse, wat mij betreft horend bij het beste wat de hoofdstad te bieden heeft. Na het vijfjarig jubileum in januari, is het vanavond het tweede feest van Verknipt op deze locatie. De Amsterdamse organisatie groeit nog altijd, maar te merken op I’m In blijft het lastig een loods van dit kaliber zonder problemen te vullen.

Eenmaal binnen merk ik dat het publiek anders is dan ik gewend ben. Wellicht komt het door I’m In, maar het kan me niet deren, ik kom voornamelijk voor de muziek. Het publiek heeft het bovendien prima naar z’n zin en ik zie, het lijkt meer dan anders, veel uitbundige dansers achterin de zaal, al dan niet met ontbloot bovenlichaam. Enfin, focus op de dj van dienst op het moment, te wezen ROD. Met een wat verlate binnenkomst hebben we Ireen Amnes en Juan Sanchez namelijk moeten missen, geen ramp.

De Rotterdammer presteert precies zoals je van hem zou verwachten op een feest als deze. No-nonsense, gewoon doorklappen zoals hij dat kan. Technisch verfijnd en hier en daar een leuk trucje voor wat meer schwung. Goede set, publiek waardeert het. Helaas klinkt ergens in het midden van de set wel de stem van een mc – ‘Laat je horen voor RRRRROD!’ – wat mij betreft totaal onnodig en bovendien reageert het publiek er amper op.

Duistere wending

Wel lijken de mensen, naast de muziek, erg lekker te gaan op de uitbundige lichtshow. Moving heads, lasers, grote spots, het kan niet op. Met een overmaat aan kleuren en flitsen wellicht wat over de top, maar het blijft een spectaculair aanzicht en draagt prima bij aan intense opbouw-dropcombinaties. Nu Amnes, Sanchez en Rodrigues hun beurt hebben gehad is het in het muzikale programma tijd voor een meer duistere wending.

De gemaskerde SNTS maakt zijn opwachting. De Duitser, dit keer geboekt voor een dj-set, brengt het tempo even iets terug en slaat een immens onheilspellende toon aan. Die toon laat hij gedurende de hele set niet meer los, maar met een redelijk eclectische platenkeuze en een gestaagde tempoversnelling vindt hij genoeg variatie voor een krachtige, doch interessante set. De nieuwe plaat van Scalameriya passeert nog even de revue als ik merk dat het Funktion-Onegeluid even wat rare oneffenheden vertoont, maar later op de avond hoor ik er gelukkig nog weinig van terug.

Tussendoor neem ik ook even een kijkje in de tweede zaal, waar Remco Beekwilder dan de dienst uitmaakt. Remco draait prima, maar gedurende het hele feest valt me op dat de tweede zaal niet bijzonder veel verschilt van de grote. Jammer, want een feest kan zo veel meer dynamiek krijgen als er daar even wat spannender of op zijn minst iets anders wordt geprogrammeerd. Maak het desnoods een housestage. Oké, het is een technospecial, maar ook daarbinnen kun je voldoende variëren.

Held

Ansome neemt in de grote zaal ondertussen het stokje over voor de enige liveset van de avond. Perfect in lijn met SNTS sluit hij moeiteloos aan op het grimmige karakter. Met meer rauwheid en industriële geluiden weet hij de avond wel progressie te geven en neemt de intensiteit toe. Een set zoals je gewend bent van de Brit, vol herkenbare geluiden, maar vervelen doet het niet. Tahko voorziet ondertussen de tweede zaal van een solide set en laat voldoende ruimte over voor Noneoftheabove om de avond daar op een hoog tempo af te ronden.

In de grote zaal verschijnen Randomer en Clouds voor hun set onder de naam Headstrong. Op enkele leuke selecties na, vraag ik me echt af wat de drie Britten in godsnaam aan het doen zijn. Het is een soort rare medley van cheesey eurodance, trance en gabber met een bijna constant even lompe technokick eronder, gecombineerd met de nodige technohits. Los van het feit dat ik de hele hype rondom het trio niet snap, snap ik bovenal niet hoe een act als deze geprogrammeerd wordt in de perfecte lijn van dystopische techno van SNTS en Ansome.

Er waren vast mensen die het leuk vonden, maar ik ben blij als het voorbij is en Kobosil het overneemt. Een naam die overigens wél goed aansluit op de toon die eerder avond bij mij in goede aarde viel. De Duitser vult zijn afsluitslot met verfijnde selecties, genoeg power en een strakke techniek wat mij betreft perfect in en trakteert de liefhebber nog even op raveklassieker Breathe van The Prodigy. Held van de avond.