Reaktor’s nieuwjaarsfeest met Monnom Black was er een volgens het boekje

Voor de vijfde keer in 2018 was de Warehouse aan de Elementenstraat in Amsterdam het decor van Reaktor. Dit keer in samenwerking met het label van Dax J: Monnom Black.

Zoals altijd loop ik als een van de eerste bij de E25 naar binnen. CJ Bolland is net vijf minuten bezig en heeft de smaak goed te pakken. Voor de Belg de eerste keer dat hij een openingsset moet draaien en hij tekent dus graag buiten de lijntjes. Waar Parallx en Parrish Smith de nachten van Unpolished nog openden met een half uur ambient, voert Bolland al vrij snel het bpm op tot 134. De toon is gezet, dit gaat een helse rit worden, ik voel het. Voor het einde van zijn set ga ik een sigaret roken en kijk ik via het raam naar de stage. Als laatste plaat Thousand (Perc Edit) van Moby: going out with a bang it is.

CUB ofwel Regis betreedt het podium, ik vind het maar spannend. Ik heb hem al eerder moeten missen in De School en heb veel goede verhalen gehoord over de legendarische Regis. Het bpm ligt duidelijk lager, maar de kicks komen een stuk harder aan. Naast de geweldige platenkeuze is er ook een heerlijke afwisseling tussen 4×4 en offbeat. Iets wat niet iedereen in de zaal bevalt, want ik zie veel mensen naar de tweede zaal lopen. Daar is de Duitse Inhalt Der Nacht bezig. Wurmend tussen de menigte door hoor ik meteen dat het tempo een stuk hoger ligt dan in de grote zaal. De Duitser houdt het tempo er lekker in met korte breaks en harde kicks.

Het nieuwe jaar in

Tijdens de set van Inhalt der Nacht loop ik weer naar de rokersruimte, even rust. En dat pas na zo’n vier uur dansen. Na een snelle peuk ren ik terug naar de grote zaal voor de countdown, althans dat hoopte ik. Die is helaas wegens een storing overgeslagen en het stokje is doorgegeven aan de Rotterdamse Stranger.

Ik krijg er alleen niet veel van mee omdat ik me haast naar de tweede zaal. Hier zijn de jonge Engelse Tommy Holohan en Cressida aan het werk. De term ‘zweethoksessie’ komt weer goed tot zijn recht. De zaal staat helemaal vol, het tempo gaat tot boven de 135 bpm, het is onwijs warm en ik kan niet stoppen met dansen. Net als hun voorganger houden ze niet van breaks en knallen ze letterlijk het nieuwe jaar in. Het enige wat er nu nog in m’n hoofd omgaat is: ‘Hoe hard gaat het nog worden?’

Ik ren terug naar de grote zaal omdat ik toch nog van Stranger wil genieten. Alleen valt me nu iets op. Op de visuals staat Stranger b2b I Hate Models. Een aangename verrassing, zo’n spontane b2b die je alleen op Reaktor ziet, genieten. In zaal twee is het tijd voor de Australische Zanias. Een act die ik eerder op een Katharsis zou verwachten, maar dat maakt niet uit. De dame trekt alles uit de kast en combineert de muziek met live vocalen. Ergens doet het me denken aan de set van Oake op Katharsis 2017, maar dan sneller. Per direct mijn favoriete set van de nacht.

Dax J aan het werk © Clemens Wildschut. → Klik hier voor meer foto’s

Na een bezoek aan de wc is het tóch weer tijd om te kijken in de grote zaal en dat is goed getimed. I Hate Models is bijna klaar en ik hoor een bekend nummer: Escape Velocity van The Chemical Brothers. Niet verwacht om dat hier te horen, maar het blijft Reaktor. Ik heb gekkere dingen meegemaakt hier.

Weer moet ik de keuze maken tussen beide zalen, nu tussen Thomas P. Heckmann of Remco Beekwilder & Raffaele Attanasio. We gaan voor Beekwilder en Attanasio. Ook deze heren winden er geen doekjes om en geven gas. Heel. Hard. Gas. Het blijft maar gaan en gaan, mijn hoofd wil zitten maar mijn lichaam niet. En hoe kan je hier ook bij willen zitten, deze heren zijn voor elkaar gemaakt, dat is duidelijk.

De laatste loodjes

Het moment is daar. Eindelijk mag de labelbaas zelf achter de knoppen. Na een legendarische set op Unpolished eerder in het jaar, waar hij iedereen verraste met een drum-‘n-bass-afsluiter, zijn de verwachtingen hoog. Hij doet niet moeilijk en gaat er meteen voor. Zelfs de vj-booth gaat los en iemand staat met een kruk te zwaaien in de lucht. Niemand kan dit overtreffen wordt er tegen me gezegd, terwijl ik een andere vriend van me Dax J de nieuwe Messias hoor noemen. Die titel is terecht, want dit gaat alles te boven.

Ja. Dit was dé perfecte labelnight, precies op de manier zoals alleen Reaktor dat kan. Duister, hard, veel rook (het brandalarm ging weer meerdere malen af) én de bizarre visuals. Ik had me geen beter nieuwjaarsfeest kunnen wensen dan dit en met een gerust gevoel loop ik weer naar buiten. Daar zegt m’n beste vriend: “Dit was een Reaktorfeest volgens het boekje.” En hij heeft gelijk. Zo zijn we ze van de heren gewend. Terug in de auto zit ik alweer met m’n hoofd in maart, dan is het tijd voor Unpolished. Dit gaat wat worden.

Bekijk ook onze fotoserie of lees andere reports over Reaktor uit 2018:
Unpolished heeft ons weer weggeblazen
Reaktor vindt met De Republiek de juiste balans
De grenzen van techno zijn bij Katharsis al lang zoek, maar wat was het weer goed
DVS1 cureert de grote jongens op Reaktor’s ADE-verschijning