Nooit danste ik zo veel op een feest als op Spielraum

Na de podcast van Bakkie Bakkie met KI/KI te hebben geluisterd wist ik één ding heel zeker: ik moest en zou naar Spielraum gaan. ADE leende zich perfect om eens een editie te bezoeken.

Eenmaal aangekomen bij Radion werden we verwelkomd door een lieve doch strikte doorhost. Spielraum is een queerfeest en hier is het deurbeleid dan ook naar, dit betekent dat je als niet LHBTIQ+’er wel naar binnen mag, mits je een open mind hebt en niet zomaar oordeelt over mensen. Dit feest is ook zeker niet geschikt voor de grote massa, velen zullen het niet begrijpen, het allemaal wat te heftig vinden of meer komen om te kijken dan echt om te dansen en daardoor niet bij kunnen dragen aan de goede sfeer.

Eenmaal binnen tref ik mensen die er in de rij er nog uitzagen als normale kantoormuizen en zich stonden om te kleden bij de kluisjes en zich hulden in prachtige (blote) outfits al dan niet gecomplementeerd met leren harnassen of doorschijnende tops. Schaars geklede mensen zag je dan ook meer dan mensen in shirtjes. De sfeer is hier zo vrij en iedereen let en zorgt goed op en voor elkaar. Ik ken weinig feesten waar vrouwen zich zo bloot kunnen kleden of mannen onbeschaamd met elkaar kunnen zoenen zonder dat er ook maar iemand überhaupt op let of er wat van zegt. Mede ook door het beleid van Spielraum dat er geen foto’s en video’s gemaakt mogen worden zorgt dit voor een topsfeer.

Kolkende menigte

In de grote zaal was het Polly F die opende en de sfeer zat er meteen in. Vanaf moment één was iedereen aan het dansen en door het foto/videobeleid stond dan ook bijna niemand stil om bezig te zijn met hun telefoon. Heel fijn, zo leef je echt in het moment en dat doet ook echt goed aan de sfeer. De bezoekers van Spielraum dansen ook met hun hele eigen moves en vol overgave. Normaal staan mensen wat op hun plaats te stappen maar bij Spielraum wordt er veel met het hele lichaam gedanst. Na een klein uurtje Polly F achter de decks knalde er dan ook al prime time techno door de speakers en was de bomvolle zaal omgetoverd tot een kolkende menigte van dansende mensen.

Peach draaide als eerste dj in de ietwat frissere bovenzaal. Ze begon haar set met wat lager gepitchte techno en electro. Één uurtje in haar set raakte ze het publiek pas echt helemaal toen ze de spelende track rewindde en al gebeatmatcht een rauwer nummer liet spelen. Knap staaltje dj-werk.

Inmiddels terug in de grote zaal draaide Polly F haar laatste platen op een gabbertempo – het was pas tegen tweeën – aangemoedigd door een enthousiaste Freddy K die met beide vuisten in de lucht stond te genieten.

Toen de ervaren technoveteraan begon aan zijn set koos hij ervoor om zijn vier uur lange set toch op een iets rustiger tempo te beginnen om de snikhete grote zaal van Radion wat rust te gunnen. De Italiaan draaide een steengoede set waarbij snoeiharde techno de boventoon voerde. Wel zorgde hij ook voor afwisseling door ook bijvoorbeeld meezinger als You spin me round van Dead or Alive te draaien en die vervolgens weer knap door te mixen naar een aantal bpm’s hogere techno.

Mudvol

In de bovenzaal was Afra al een half uurtje aan het draaien, van hardtrance-classics tot techno tot rave, niks was te gek. Aan het eind van haar set stroomde de zaal ietwat leger, waarschijnlijk om de laatste platen van Freddy K in de andere zaal te aanschouwen. Dit was maar van korte duur, want direct na de laatste plaat van Freddy trok er een grote massa naar de bovenzaal, waar KI/KI net aan haar eerste plaat begon. Binnen vijf minuten stond het dan ook mud- en mudvol.

De jonge Nederlandse dj die dit jaar toch echt wel haar grote doorbraak maakte met sets op Lowlands, Boiler Room en veel festivals en clubavonden wist feilloos wat ze moest doen om het publiek nog een stapje harder te laten dansen. Wát een energie en enthousiasme en dat zo laat op de avond. Sowieso zijn de vrouwen ruim in de meerderheid deze avond. Maar liefst zeven van de negen dj’s waren vrouw. Persoonlijk vind ik meer emancipatie in de dj booth een hele goede zaak.

Als een ware dirigent bestuurde ze het stomende – letterlijk en figuurlijk, het zweet droop van het plafond – publiek door de ene na de andere vuige raveplaat of vergeten hardtranceklapper door de speakers te laten klinken.

Tegen een uur of zeven besloot ik dat het mooi was geweest. Gewoonlijk dans ik nog wat uurtjes langer door, maar Spielraum heeft het uiterste van me gevraagd, stilzitten leek wel onmogelijk door perfecte combi van een toppubliek, kwaliteitsdj’s en het goede geluidssysteem in Radion zelf. Nooit danste ik zo lang en veel op een feest.