Reaktor zonder poespas haalt moeiteloos niveau

Reaktor 2019

Paradepaardjes Unpolished en Katharsis kennen we allemaal wel. De andere edities van Reaktor zweven een beetje: soms met Nieuwjaar, soms ADE. Afgelopen weekend was er geen dergelijke bijzonderheid, maar gewoon Reaktor.

Het werd een vertrouwd recept. Vaste lichtman, bekende vj en veel regulars op de line-up. Dax J, Kobosil, DVS1, Oscar Mulero, u kent het wel. Het decor: Warehouse Elementenstraat. Geen gekkigheid, geen poespas. Reaktor, vanillesmaak.

Maar, Reaktor zou Reaktor niet zijn als het programma toch nog frisjes overkomt. Met boven beschreven namen hebben we het niet over enorm gedurfde keuzes, maar een Reaktor zal nooit een volledige sell-out zijn. Naast vaste, maar toch kwalitatieve boekingen, mag je altijd rekenen op wat vernieuwing of juist een bepaalde edge. Reaktor ging de lijntjes dit keer niet extreem te buiten, maar met vroege sets van Anthony Linell, en Ancient Methods en Vatican Shadow behoudt het programma toch enig karakter. De back-to-back van Ancient Methods en Vatican Shadow, met veel tot schrale keel getrokken geschreeuw van laatstgenoemde, was meteen al een van de betere sets in het weekend. Wat volgde was een nóg sterkere performance van een ander duo: Blawan en Pariah. Zoals ze dat zo goed kunnen, improviseerden ze er weer een Karenn-optreden uit dat menig technohart een sprongetje doet maken. Visuals verplaatsten zich ondertussen door de zaal op vier ingenieus geplaatste, kromlopende ledstroken over het plafond. Visueel een spektakel.

Ancient Methods en Vatican Shadow. © Clemens Wildschut

Een ander hoogtepunt op die eerste dag kwam er in de vorm van Vladimir Dubyshkin’s liveset. De Rus die zijn landgenoot Nina Kraviz op haar Trip-label vergezelde, deed een serieuze gooi naar de titel van kleinezaalwinnaar op dag één. Dat werd nog een serieuze strijd toen bleek dat Amerikaans Berlijner D.Dan een aardige closing op de decks kan leggen – sexy techno, noemt hij dat zelf. De winaar laat ik in het midden. Met genoeg aandachtswaardigheden in deze zaal zou de rest van het gebouw bijna vergeten worden. In de oude rookruimte, nu zaal drie, brachten vrienden van Reaktor het tot hun eigen kookpunt en in de main deed Dax J wat Dax J goed kan.

Man of the match

De andere helft van het weekend deed niet onder en overtrof ook niet, het floreerde op zijn eigen manier. KI/KI opende zaal twee. De hype van dit moment bewees vooral de hype van dit moment te zijn en liet de ruimte vakkundig uit zijn voegen barsten. In de grote zaal trok Varg – moet ik Varg2TM zeggen? – op zijn eigen manier de aandacht. Een soort set met ADD die zijn meest opvallende moment kende met de klanken van hardstyle. U mag zelf invullen wat u daarvan vindt. Makkelijk klaarleggen voor iemand als Oscar Mulero deed hij in ieder geval niet, al liet het de Spanjaard onberoerd en bracht hij ongestoord de sound die hém dan weer onderscheidt.

© Clemens Wildschut

Zaaltje twee kende ondertussen weer eens een hoogtepunt nadat The Exaltics de ruimte had voorzien van zijn dosis electro. Een back-to-back van eigen bodem – Stranger en Deniro, niet voor het eerst – zorgde voor een set die uitblonk in subtiliteit. Je kunt de tent kapot rammen, zonder de tent kapot te rammen, zo demonstreerden de twee. Na solide kwaliteit van onder meer DVS1 en Planetary Assault Systems kwam het laatste hoogtepunt er in de vorm van een IJslander. Bjarki. Een producer die platen maakt die je op repeat in de rookruimte kan draaien als achtergrond-ambient, maar ook platen die zich perfect lenen voor de closing slot op een weekender van Reaktor. Een bijzonder talentvol artiest met oog voor het eigenaardige. Een waardig slotakkoord van deze man of the match op een Reaktorfeest dat toch wat naturel was. Desalniettemin haalde deze vanille-editie moeiteloos niveau. Ik had niet anders verwacht.