Rotterdam Rave is weinig vernieuwend, maar wel van niveau

Het outdoorfestival van Rotterdam Rave vond afgelopen weekend voor de vierde keer plaats. We waren aanwezig.

Met grootheden als Ben Klock, Paula Temple, Kobosil en Dax J stond er in Rotterdam een sterrenline-up. De locatie was deze vierde editie voor het eerst op het RDM-terrein. Een geweldige locatie, die goed past bij de organisatie en het karakter van Rotterdam perfect uitdraagt. Het leverde wel wat ruimtelijke problemen op, mede vanwege het feit dat het volledig uitverkocht was.

Om tien uur vertrok mijn trein vanuit Groningen voor mijn eerste bezoek aan Rotterdam Rave. De tocht naar Rotterdam mag ongeveer drie uur duren. Eenmaal aangekomen neem ik de pendelbus en ben ik aangenaam snel op het terrein.

Industrieel uiterlijk

Het eerste dat opvalt bij binnenkomst zijn de grootse lichtinstallaties in de onderzeebootloods. Deze waren uniek opgesteld en straalden een industrieel uiterlijk uit. Na even een rondje te hebben gelopen merk ik dat het al aardig druk is bij de barren. Er staat wat weinig personeel en de drukte zal over de dag alleen maar toenemen. Dit leverde jammer genoeg aan het einde van de dag lange wachttijden op. Tijd was kostbaar, omdat het rennen was tussen de vele topacts.

Ik begon mijn dag bij de Rotterdamse residents. Eerst bezocht ik de snel opkomende Cynthia Spiering die met haar acid-techno en eigen producties de Control Room flink wist warm te draaien. De voeten kwamen al vroeg van de vloer en het publiek genoot. Op de Dock-stage draaide Rowen Clark houseplaten onder de havenkranen. Bij verder lopen naar de Machine Room kwam ik bij Remco Beekwilder terecht. Hij wist goed de diepte in te gaan met dromerige vocalen en kicks die aanvoelden als een trein die door de ruimte denderde.

De Dock-stage op Rotterdam Rave Festival.

Na in de control room Fjaak te hebben gezien, dat altijd het publiek los krijgt, was het tijd voor grootmeester Ben Klock. Hij liet hier zien waarom hij meester is in minimalisme en groove. Op een hypnotische manier liet hij tracks overlopen en melodieën het publiek meevoeren. Vervolgens moest ik me snel begeven naar de Machine Room. Hier was Paula Temple met haar befaamde hybrid-set de loods aan het laten beven. Rollende kicks, rave-vocalen en luid gejuich van het publiek zorgden voor een perfecte sfeer. Hier was zeker te merken dat Rotterdam een zwak heeft voor de Britse. Het was jammer dat er door deze populariteit weinig dansruimte was.

Dof geluidssysteem

Eenmaal weer terug in de Machine Room sloot Ben Klock af met een knaller en liep de ruimte vol voor Kobosil. De Duitser begon zeer sterk aan zijn set met EBM en techno blazend door de ruimte. Wel was het weer druk en bovendien klonk het geluidssysteem wat dof. Middentonen vielen nogal weg, wat jammer was. Vanwege deze redenen begaf ik mij weer richting de Machine Room. Ghost in the Machine en later Stranger zetten hier allebei een grimmige topset neer, waarbij het publiek flink los ging. De grootse lichtinstallatie kwam hierbij ook zeker tot zijn recht.

© Stef van Oosterhout

Na een sterke opening van Perc met zijn liveset snelde ik mij weer naar de Control Room toe. Hier was ROD bezig met zijn 90’s-classics-set. Ik had er meer van verwacht, maar werd zeker blij toen hij Jeff Mills’ Step to Enchantment strak inmixte. Het geluid was nog steeds niet top en dit was ook bij de afsluiter Dax J het geval. Op de man zelf was niks aan te merken. De Brit draaide strak, rauw en het publiek ging volledig los.

Rotterdam Rave dingt niet mee voor de meest vernieuwende line-up, integendeel, maar de productie is top en het programma is van een hoog kaliber.