Soenda laat een sterk staaltje vernieuwing zien 

De maand mei is net over de helft, dat betekent tijd voor een jaarlijks ritueel: Soenda Festival.

Het had kunnen liggen aan mijn enthousiasme of aan het weer, maar ik had er (misschien iets te) veel zin in. Rond half één loop ik het terrein op. De zon schijnt, er staat een licht briesje en de temperatuur is ideaal, today is gonna be a good day.

Zoeken naar voorkeuren

Het grootste deel van de set van Remco Beekwilder sta ik met vrienden een beetje maf te doen in de tent. Het is nog rustig, dus het kan. Na een kort uitstapje naar de vernieuwde Java-stage, die er overigens fantastisch uit ziet, kom ik weer terug bij de Komodo-tent. Net als ik een drankje haal bij de bar, hoor ik een bekende kick en Duitse stem. Gelukkig niet een stem van een bekend persoon, maar van het nummer 24 Stunden van Sam. Wederom gaat de, nog lege, zaal los. Spijtig wel, ik gun hem meer publiek. Afijn, hierna komt meester Freddy K. “Jammer dat hij zo vroeg draait,” hoor ik mensen zeggen. Normaal zou ik het hiermee eens zijn, maar kijkend naar de timetable vind ik juist dat de Italiaan hier goed staat. Tóch is het niet helemaal waar ik zin in heb, dus ga ik maar eventjes goed lunchen nu het nog kan.

Na m’n lunch en praatje met Remco Beekwilder besluit ik terug te gaan naar de Komodo. De closing van Freddy maakt me al wat losser en ik besluit om nog eventjes te kijken bij de Duitse Somewhen die een uur lange live-act geeft. Meteen schiet door m’n hoofd ‘hier heb ik zin in!’ Gedurende het uur gaat de inmiddels volle Komodo-stage plat door het geniale werk van Somewhen. Snel spiekend op de timetable zie ik dat Cosmic Force bijna gaat beginnen. Hier wil ik bij zijn. Dit lukt me alleen voor een groot deel niet omdat m’n beste maat me halverwege de reis meesleurt naar The Advent.

Soenda © Guy Houben

Wederom doet hij een 90’s technoset, iets wat me minder beviel bij Unpolished, eerder dit jaar. Het bpm ligt al vrij hoog en ik ben van mening dat de set nu beter tot z’n recht kwam. Van lange duur was het alleen niet, omdat ik eigenlijk naar de nieuwe Solor-stage wilde. Cosmic Force is, gelukkig, nog bezig en ik word meteen gelukkig van de electro die ik hoor. De kleine kas is zo goed als leeg, wat zonde is, aangezien de Nederlander een geweldige set levert. Energieke electro met hier en daar wat live vocalen. Om maar niet te spreken over de energie en passie die hij erin gooit. Ik heb m’n plekje gevonden, de rest van de dag wil ik hier blijven.

Marathonsessies

Vanaf nu wordt het menens, althans als baas Cosmic klaar is. Anetha begint aan haar b2b-sessie met Randomer bij de Komodo, bij Solor begint Identified Patient en iets later beginnen ook Ben Sims en Truncate aan hun Assailants-act op de Java-stage. Dan nog niet te spreken over de vier closing-acts die ik wil zien: Rebekah, Courtesy, Ki/Ki en Paula Temple. 

Na een innerlijk potje iene-miene-mutte kies ik ervoor om bij de Amsterdamse Identified Patient te blijven. Al gauw wordt het druk in de greenhouse van de Solor-stage. Identified Patient begint zoals we van hem gewend zijn: langzame kicks met hier en daar wat acid. Dit is alleen van korte duur en er begint al gauw meer funk in de set te komen. De kas staat vol met rook, je ziet bijna geen hand voor ogen en het enige wat je wil doen is dansen. Kijkend op m’n horloge zie ik dat de Assailants begonnen zijn. Op naar Java it is, dit wil ik namelijk wel eventjes zien.

Soenda © Guy Houben

Eindelijk kom ik m’n vrienden weer eens tegen en ik geniet van een goed partijtje mixwerk van Sims en Truncate. Dit houd ik maar eventjes vol, omdat ik toch vind dat het hier te druk is, dus echt lekker dansen zat er niet helemaal in. Terug naar Solor, waar ik me toch wat meer thuis voel. Binnenkomend is het net een stukje drukker dan voordat ik weg ging, niet zo heel erg. De sfeer zit er goed in, de muziek is lekker en ik moet m’n flesje spa rood goed beschermen voor losgaande mensen. Het gaat al helemaal los wanneer hij Konfektion van Thomas P. Heckmann door de speakers blaast. Reden genoeg voor mij om m’n flesje maar eventjes neer te zetten en goed uit m’n dak te gaan.

Na nog een drankje gehaald te hebben omdat m’n flesje is omgevallen, merk ik op dat Ki/Ki zich klaar maakt voor haar set. Voor mij een primeur. Ik hoor goede verhalen over de dame, dus ik heb goede verwachtingen. En jawel, de set is precies zoals ik had gehoopt dat het zou worden. Veel (oude) trance- en hardtrance-platen: dit is iets wat ik zeker vaker wil zien. Maar ook hier moet ik snel wegwezen, niet vanwege de lieftallige Ki/Ki, maar omdat Courtesy bezig is.

De Deense is al bezig op volle toeren als ik binnenkom. Terwijl er een breakbeat ingemixt wordt, zie ik allemaal mensen bukken. “Haha, een sitdown!” hoor ik iemand roepen. Erg vreemd, aangezien het gewoon breakbeat was, dus nogal onnodig. Heel veel woorden kan ik niet meer besteden aan deze set behalve dat hij geniaal was. Plaat na plaat hypet de zaal weer op en barst het los. De energie en vreugde die Courtesy de tent in gooit, wordt even hard terug gegooid door het publiek. Zowel Courtesy zelf als het publiek bevinden zich in een euforie en springen en dansen er op los. 

Soenda © Niels de Vries

Helaas loopt ook dit op zijn einde. Nou, dan maar terug naar Paula Temple bij Komodo. Alleen kom ik er al gauw achter dat dit te hard is voor wat ik op dit moment wil. Het is me iets te lomp en grof, zéker na wat ik net heb meegemaakt bij de Roti-stage. 

Langzamerhand loop ik richting de lockers om mijn spullen te pakken. Met een kriebelend gevoel steek ik m’n laatste sigaret op, kijk ik vanuit de verte naar de Komodo-stage en realiseer ik me wat voor ’n fantastisch festival Soenda geeft. Deze dag had voor mij alles wel wat ik wilde. Van een wederom fantastische productie, tot geweldige boekingen, aanvullend op de vertrouwde namen die je hier in Utrecht kunt verwachten. De nieuwe Java-stage was een groot succes en ik kan met een tevreden hart zeggen dat ik volgend jaar weer aanwezig ben.