Straf_Werk is liefde voor muziek, en niet zomaar een liefde

Afgelopen weekend hadden we strafwerk. Niet van school, maar Straf_Werk Festival in het Havenpark in Amsterdam.

Straf·werk (het, o)
Zelfstandig naamwoord.
Straf die op school opgelegd wordt.

Voor de dwarsliggers onder ons die oproer maakten door met het spiksplinternieuwe digibord, waar de meester natuurlijk niet mee om kon gaan, keiharde techdeunen door de klas te laten dreunen. Uit paniek lukte het de meester niet de beats uit te zetten. Voor de chaos die ontstond legde de meester strafwerk op… Of is dat m’n eigen imagination?

Verbeelding of niet, één ding is zeker, strafwerk = liefde voor muziek. En niet zomaar een liefde: je voelt de diepgewortelde aanbidding voor melodieën en muzikaliteit aan alles. 

De organisatie afgelopen zaterdag was top. Het was een heerlijk festival. Overal was aan te merken dat ze precies weten wat ze doen en aan alles was gedacht. Alhoewel het voor het eerst was dat Straf_Werk zo groot was, verliep het nog steeds aangenaam smooth. Er was (bijna) niets op aan te merken en dat is wat het solide maakt. Je merkt namelijk alleen iets op als het ontbreekt (bijvoorbeeld structuur), je merkt het niet als het er wel is. Zo was er vanwege de slechte weersverwachting op elke plek voor overdekking gezorgd in de vorm van stretchdaken, en -tenten. Uiteindelijk niet nodig geweest maar wel een hele fijne zet.

De fijne sfeer zette zich ook om in fijne mensen. Enorm openhartig, aardig en behulpzaam; zowel naar mij als naar elkaar. Oprecht chill publiek. Iedereen was superlief voor elkaar en vergenoegd door samen ‘gewoon’ te genieten van de muziek.

© Jacolinde van Eck
© Jacolinde van Eck

Als ik dan toch iets moet noemen wat eventuele verbeterpunten zouden kunnen zijn, dan is het wel dat de nieuwe locatie erg moeilijk te bereiken was. Het duurde niet alleen enorm lang om bij het Havenpark aan te komen met het ov, ook zaten bussen die naar de meest dichtstbijzijnde busstop reden constant propvol. Ik moest tot wel twee keer toe een bus overslaan. Ook brak er aan het einde frustratie uit doordat elke stage om dezelfde tijd er mee kapte, waardoor het een massaal dringen werd bij twee verschillende trechternek-knooppunten. Zonde van zo’n geleidelijke dag.

Tevens vond ik het erg jammer om te zien dat ondanks alle efforts van de organisatie om het terrein schoon te houden, er aan het einde van de avond toch nog heel veel troep lag. Ik vind het een goed punt dat de organisatie bezig is met duurzaamheid, dus dit is meer een tip voor in het vervolg: als je zorgt dat je de euro die je voor je beker kwijt bent, terug kan krijgen, leveren waarschijnlijk meer mensen bekers in. Niet dat die ene euro zoveel uitmaakt, maar dan zet je het publiek wel aan om bijv. bekers te verzamelen.

Op de planning voor deze zevende editie stond meer stages op een nieuwe, grotere locatie. Over het terrein van het Havenpark waren zes grotere en kleine podia verspreid. Groter dan ooit, maar door gebruik van ruimte en door de indeling van het terrein werd gelukkig alsnog een intieme sfeer behouden. Zo was bijvoorbeeld geen enkel podium écht erg massaal opgezet. Naast groter, was het festival dit jaar ook breder dan ooit. Het house-only-karakter is definitief opgedoekt en namen als Ben Klock en Len Faki brachten het bijna tien jaar oude housefeestje voor het eerst techno.

© Jacolinde van Eck

Ik heb de ganse dag eigenlijk alleen bij de Parallel stage gestaan – ik geef toe, mega bar dat ik nauwelijks verder heb gekeken. Maar als het fijn is is het gewoon fijn. De keren dat ik wel even ergens anders ging koekeloeren, werd bevestigd dat het gras niet altijd groener is aan de overkant. Naast de fijnste muziek zag de Parallel er ook het vetste uit. Zeker tegen zonsondergang aan hing er een magische vibe door het beeld van de roze-gekleurde lucht tegen de lila-getinte visuals en door het contrast van het organische van natuur tegen het synthetische van menselijk gekunstel.

Er zijn twee sets in het bijzonder waar we het even over moeten hebben. Ten eerste: Adriatique. Steady en geleidelijk met een ge-wel-dig verloop. Meesterlijk goed met een super intro en een killer einde. Hun klanken meeslepende sounds die je de diepte in zuigen. Ik kan er geen genoeg van kan krijgen. En dan, de finale. Tale of Us weet, hè hè, als geen ander het wij-gevoel te pakken waar Straf_Werk zo op inzet. Want, muziek verbindt. Muziek verbindt ons. Een sensationele set om aan het einde af te sluiten met een volle minuut anti-racismepamflet. Kippenvel.