Unpolished haalt vertrouwd topniveau en blijft vernieuwen

Misschien wel Reaktor’s bekendste concept, en zeker het hardste: Unpolished. Afgelopen weekend was het weer zover, dus waren wij twee dagen aanwezig in de Warehouse Elementenstraat.

Het was alweer de zevende editie, de tweede weekender. De eerste editie dateert van zes jaar geleden: één stage, tot zes uur, kleinere locatie, ROD als afsluiter. Al lang niet meer genoeg om aan de verwachtingen te voldoen. Het afgelopen weekend konden we twee dagen lang tot ver na negen uur genieten van het hardste wat het technospectrum (en daarbuiten) te bieden heeft.

Dat houdt in: vanaf moment één vol gas. Zo staan we tijdens de vrijdagnacht al in de vroege uren bij Parrish Smith op een afsluittempo. De Amsterdammer is onnavolgbaar en brengt originele platen in een gevariëerde mix. Hij legt ‘m met een hoog bpm lastig klaar voor Helena Hauff, maar de Duitse weet daar met vergelijkbare kwaliteiten uitstekend mee om te gaan. Beide dj’s lieten zien dat het bpm niet alleen maar omhoog hoeft te lopen, maar dat een tandje terug ook echt geen kwaad kan. Hauff laat ook als geen ander zien hoe het balanceren tussen genres voor energie kan zorgen. Techno, acid, ebm, breakbeat en natuurlijk electro, steeds weer een frisse wind.

Verfrissend

Het past volledig bij Reaktor, dat met verfrissende boekingen naast de vaste waardes van topkwaliteit altijd een spannende line-up weet te houden. Zo zagen we dit weekend ook Katharsis-eske boekingen met ijzersterke performances van artiesten als The Empire Line en Giant Swan. Beide met vocalist en duistere, intense techno vol distortion. Maar ook namen als DJ AZF, SPFDJ en vooral Jensen Interceptor: opener van de kleine zaal op zaterdag met één van de sterkste sets van het weekend. Hij wist de energie al vroeg hoog te krijgen met zijn electro en techno, met een juichend publiek op zijn top bij Millimetric’s remix van David Carretta’s Believe the Machine.

Die tweede zaal van de Warehouse is overigens een lastige. In vergelijking met de grote valt-ie al snel wat tegen en bovendien waren klachten over de hitte er geen uitzondering. Reaktor wist er echter een goede vibe te creëren met een compact karakter door het toevoegen van dranghekken als extra laag plafond. Bovendien heeft de Warehouse de climate control er op orde gekregen en diende de zaal nu meer als plek om even rustig af te koelen. Iets wat ik iets minder graag deed bij de ingang dit keer, nu de frituurpannen als nieuwe toevoeging een niet heel prettige lucht produceerden. Wel credits voor Reaktor dat het z’n achterban (de beruchte facebookgroep ‘kkomunity’) met hun roep om ‘delletjes speciaal’ serieus neemt.

Vertrouwd

De productie van de grote zaal was zoals altijd van topniveau. De aankleding was ietwat opgefrist, maar kende nog altijd de vertrouwde en succesvolle Reaktor-elementen. Denk aan de intense lichtshow van lichtman Strobert – de tent vol met rook en stroboscopen op standje max – en de visuals van vj Ank1, met beelden die alles omvatten van abstract tot absurd en angstaanjagend.

Meer vertrouwde elementen waren er muzikaal, met boekingen bekend voor zowel Reaktor als het grote publiek. Kobosil, Perc, Stranger (opende opnieuw met een monoloog, ditmaal van Erick de Hollander), MPIA3 (weer met Chunky Mark’s rant op Theresa May als opener), The Advent (met zijn 90’s liveset) en Sunil Sharpe, stuk voor stuk dj’s die een bepaalde minimumkwaliteit kunnen leveren.

Daarbovenuit sprongen daarnaast nog Blawan – energiek, duister en origineel, Héctor Oaks, die barstend van de oldschoolvibes zaal twee tot een kookpunt kreeg, en natuurlijk ook cultheld ROD. De Rotterdammer zat ietwat op de hitjes, maar was technisch ijzersterk en denderde na het inknallen met een vocale opening en Thomas Schumacher’s When I Rock in één lijn rechtvooruit.

Berucht

En dan zijn er ook nog de afsluiters. Bij Unpolished zijn die langzaamaan berucht geworden. Via Datasmok en Bleaching Agent’s gabberset was daar vorig jaar de eerste echte hardcore-dj: Manu Le Malin. De Franse veteraan was dit jaar op vrijdag terug en sloopte de Warehouse met zijn industrial hardcore. Niet eens op extreem hoog tempo (natuurlijk wel op het einde), maar met beheerste controle en sterke techniek rond de 145 bpm, wél afgewisseld met sommige builds die opwerkten tot de 200. In de tweede zaal schuwde ook Zadig het tempo niet en bouwde deze andere Franse afluister rustig op naar een tempo dat ver boven de technonormen ligt.

Die normen werden ook op zaterdag ruimschoots te buiten gegaan met afsluiters The DJ Producer en The Outside Agency. In de tweede zaal bracht The DJ Producer een chaotische mix aan snelle stijlen in een set vol trucjes – de energieke dj laat zijn handen niet los van de mixer. The Outside Agency kwam in zaal één met het slot van weer een bewogen weekend. Industrial hardcore, sneller dan Le Malin en met extra veel afsluiters. De laatste plaat klonk dan ook pas ruim na half tien.