ZeeZout Festival op derde locatie was vertrouwde kwaliteit

Afgelopen weekend vond de vijfde editie van ZeeZout Festival plaats, dit keer in de Tuinen van West, opnieuw een nieuwe locatie. Wij waren erbij.

Amsterdamse festivals verkeren in zwaar weer. Vergunningsvoorwaarden worden zwaarder, buurten en gemeente kijken met een strak oog mee en festivallocaties zijn vandaag de dag schaars. Dat laatste confronteerde ook ZeeZout met het sluiten van Blijburg aan Zee. Het moest al na twee edities van het festival opnieuw op zoek naar een locatie, nadat ook het Diemerbos twee jaar geleden definitief geen festivalplek meer mocht zijn. ZeeZout vond de derde locatie voor het festival in de Tuinen van West. Kort uitgelegd is dat een heel groot grasveld. Of ze er echt blij mee waren bij ZeeZout is maar de vraag, maar het feest moet natuurlijk doorgaan. Gelukkig zorgden een dijk met betonnen doorgang en daar achtergelegen speelrekken en halfpipe voor wat meer speelsheid in het terrein, waar dankbaar gebruikt van werd gemaakt. De speeltuintjes werden hangplekken en de dijk diende als ideale afscheiding tussen de verschillende stages.

De stages waren veelal vertrouwd ZeeZout. Mainstage The Arena en technotent Depot waren terug in vertrouwde vorm en The Discotheque uit 2017 werd nieuw leven in geblazen, met Kornuit als host. Nieuwe stages waren Crack Magazine’s The Corner en The Malie van MalieMadnezz’, een gezellig knusse container met een intieme vibe. Een ideale plek voor publieksfavorieten als Identified Patient en David Vunk, voor wie zo’n klein podium natuurlijk kinderspel is. Publieksfavorieten waren er wel meer. Ja, ZeeZout onderscheidt zich muzikaal met progressieve boekingen, maar veel risico wordt er niet genomen. Op de line-up veelal succesvolle namen uit het spectrum dat als credible bestempeld kan worden.

© Clemens Wildschut.

Na wat vroege middagbuien staan de meeste van die artiesten te draaien bij een licht doorbrekend zonnetje. Voor Philou Louzolo ideaal, als hij rond een uurtje of vier de soundtrack mag verzorgen bij de fysieke gewaarwording van het gezegde ‘na regen komt zonneschijn’. Als hij het stokje eenmaal heeft overgedragen slaat het weer toch nog even om, tot grote genoegdoening van JP Enfant. De Amsterdammer staat voor een wat lege tent te draaien als de regen die met bakken uit de lucht komt het publiek richting zijn dansvloer doet rennen. Een glimlach verschijnt meteen op zijn gezicht.

En dan gaat de dag een versnelling hoger, lijkt het zoals altijd te voelen. De laatste bui is gaan liggen, het publiek begint meer en meer te kolken en met het vallen van de avond dienen zich steeds meer artiesten van formaat aan. De mainstage swingt bij Tom Trago en KiNK, The Depot hult zich in diepe duisternis van de steengoede live performance van Karenn en ook artiesten als Hunee en Avalon Emerson melden zich achter de decks. Verrassingen komen echter veelal van Nederlands talent. Nee, geen KI/KI, in ieder geval geen verrassing meer, maar back-to-backs van eigen bodem. Denk aan de steeds vaker bewezen synergie van Spekki Webu en Woody’92, of de zweterige closing van Jeans en Cosmox.

Karenn. © Clemens Wildschut

Vanaf een uurtje of negen is het heen en weer rennen geblazen, want overal wordt kwaliteit geleverd. Na een korte stop bij alle stages vallen DJ Stingray, Or:la en Kobosil af en wordt toch afgesloten bij het grootste podium. Afsluiter van dienst is de immens populaire Mall Grab. Eerder deze zomer nog op Lowlands en bij ZeeZout het laatste plekje op de line-up opgeklommen tot festival-afsluiter. De lofi-housetijden van ‘Mallie’ zijn allang voorbij en dat is ook waar het succes van de Australiër ligt. Zijn sound is een stuk harder, met hevige distorted kicks, maar de groove en bounciness van house worden behouden. Het resultaat is een mix van house, techno en electro die voor liefhebbers uit alle genres voor zoete koek wordt geslikt. Na zijn grote nog altijd niet uitgekomen hit Take Down Enemies, een plaat die illustratief is voor zijn huidige sound, sluit hij ZeeZout’s festival af met Breathe van The Prodigy. Opnieuw een eerbetoon aan Keith Flint, opnieuw met dezelfde plaat. Het kon allemaal wat origineler, maar het wordt vergeven. ZeeZout was weer vertrouwde kwaliteit, maar meer ook niet.

Mall Grab. © Clemens Wildschut